Politieke situatie in Nederland

Volgens de eerste inschatting van Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam, stonden de supporters van Maccabi Tel Aviv niet bekend als risicovol. De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) benadrukte dat er met betrekking tot deze Israëlische voetbalclub “geen sprake was van een concrete dreiging op deze supportersgroep, spelers of wedstrijd”. Er waren op het moment van de rellen nauwelijks 1000 politieagenten in de stad beschikbaar om eventuele botsingen van Israëlische supporters met Nederlanders te voorkomen.

In november vond er volgens de burgerlijke commentatoren een politieke aardverschuiving plaats in Nederland. De verkiezingen leverden de populistische partijen tezamen nog net geen absolute meerderheid op, maar de PVV van Geert Wilders is wel veruit de grootste partij geworden. Een aantal traditionele partijen, tientallen jaren de steunpilaren van het politieke stelsel zagen hun zetels in het parlement opnieuw gehalveerd, zoals de christendemocraten, of overleven dank zij de vorming van een kartel, zoals dat tussen de sociaal-democraten van de PvdA met Groen Links.

De burgerlijke campagne voor de verkiezingen van de Tweede Kamer (het parlement) is in volle hevigheid losgebarsten. Alle partijen hebben inmiddels hun verkiezingsprogramma en hun kandidatenlijsten gepresenteerd. Volgens de peilingen wordt het behoorlijk spannend en komt er mogelijk een aardverschuiving in het parlement waarbij het zelfs niet is uitgesloten dat de vijf populistische partijen, die nu nog zo’n 25 Kamerzetels bezetten, na de verkiezingen van 22 november samen meer dan 75 Kamerzetels binnenhalen en een meerderheid in het parlement gaan vormen.

Tot nog toe was Nederland een toonbeeld van politieke stabiliteit. Maar de huidige campagne tegen Rutte en het feit dat de populisten nog nooit zoveel zetels hebben gewonnen als bij de laatste verkiezingen laat zien dat de controle de bourgeoisie steeds meer ontglipt. Haar moeilijkheden om een nieuwe stabiele regering te vormen, die in staat is huidige en de komende stormen het hoofd te bieden, brengt op treffende wijze de tendens van het ‘ieder voor zich’ tot uitdrukking.

Het kapitalisme is een systeem dat dood en verderf zaait. Door de corona-epidemie zijn er in Nederland 16.000 extra mensen gestorven en honderdduizenden definitief van hun middelen van bestaan beroofd. Volgens “stand.nl”, een programma op NPO radio1, zou de coronacrisis de boventoon gaan voeren in de verkiezingscampagnes; maar niets in minder waar. Bij gebrek aan een wezenlijk andere politiek, blijkt geen van de oppositiepartijen bereid om zijn handen te branden en de regeringspartijen (VVD, CDA, D’66 en CU) hierover het vuur aan de schenen te leggen.