Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe meer gruweldaden zich opstapelen, hoe meer woorden tekortschieten om het dodenkamp in de open lucht dat Gaza is te beschrijven. Na het bloedbad dat op 7 oktober 2023 door Hamas werd aangericht, heeft de Israëlische reactie alle niveaus van barbaarsheid overtroffen. De meeste van de meer dan 50.000 doden als gevolg van de bombardementen en invallen van de IDF zijn burgers, kinderen, weerloze proletariërs.
Het telefoontje van Trump naar Erdogan op 6 oktober leek het ‘groene licht’ te geven voor een grote Turkse invasie in Noord-Syrië en een brute saneringsoperatie tegen de Koerdische troepen die het gebied tot nu toe met Amerikaanse steun hebben gecontroleerd. Het veroorzaakte een storm van verontwaardiging, zowel onder de NAVO-‘bondgenoten’ van de VS in Europa als in grote delen van het militaire en politieke establishment in Washington, met name bij Trump's eigen voormalige minister van Defensie ‘Mad Dog’ Mattis.
Honderd jaar geleden, in augustus 1914, brak de Eerste Wereldoorlog uit. De menselijke balans van deze wereldwijde slachtpartij bedraagt officieel 10 miljoen doden en 8 miljoen gewonden. Toen de 'vrede' eenmaal was getekend, bezwoer de bourgeoisie met de hand op het hart dat het ging om “de oorlog, die een einde maakte aan alle oorlogen”. Leugens natuurlijk. Het ging integendeel slechts om de eerste barbaarse wereldbrand die het verval van het kapitalisme aangaf. De geschiedenis van de 20e eeuw en van deze jonge 21e wordt immers gekenmerkt door onophoudelijke en moorddadige imperialistische confrontaties.
Volgens recente opiniepeilingen steunden 87% of zelfs 97% van de Israëli’s de militaire aanval op Gaza toen die het meest intens was. Er werden feestjes georganiseerd op de heuvels die uitkijken over de Gazastook, waar bier gedronken werd terwijl men keek naar het dodelijke vuurwerk in de verte. Sommigen die geïnterviewd werden na raketaanvallen van Hamas zeiden dat de enige oplossing het doden is van alle inwoners van Gaza – mannen, vrouwen en kinderen.
