De gezondheidszorg. Onderlinge solidariteit voor de verdediging van de kwaliteit van ieders leven
Het aangekondigde ontslag van 250 werkers bij Kennemer Gasthuis heeft geleid tot heftige discussies. Een door de AbvaKabo geplande protestvergadering op 8 november vormde een cruciaal moment in de beslissing of er actief verzet wordt opgenomen of niet. Het Kennemer Gasthuis is namelijk niet het enige ziekenhuis waar ontslagplannen worden aangekondigd of al zijn doorgevoerd.
Schoonmakersstrijd. Solidariteit is geen activisme
Enige tijd geleden heeft er zich in het internationalistisch milieu een discussie ontsponnen over steun aan en solidariteit met de strijd van de schoonmakers. Verdienen de schoonmakers in strijd de steun van de revolutionairen? Of revolutionairen aan elke uiting van arbeidersstrijd hun steun moeten geven is geen automatisch gegeven. Dit is erg afhankelijk van de omstandigheden waarin de strijd plaatsvindt. Opdat we ons gezichtspunt verruimen, breiden we in deze bijdrage het vraagstuk van de steun uit naar die van de solidariteit, beter gezegd: de klassensolidariteit.
Nederland; Schoonmakers worden meegesleept in een langdurige, zinloze strijd
De schoonmakers hebben al met al drie en een halve maand actie gevoerd. Na de acties bij schoonmaakbedrijven als ISS, Hago en bij opdrachtgevers als Philips, de Universiteit Utrecht en de Vrije Universiteit in Amsterdam, werden op 27 februari eerst de Universiteit in Utrecht en op 5 maart daarna de Universiteit in Amsterdam door de schoonmakers bezet. Op 28 maart bezetten de schoonmakers opnieuw het Centraal Station in Utrecht. Honderden schoonmakers hielden die middag een zit-actie in de hal van het station.
Solidariteitverklaring met de medewerkers van de Viva! Zorggroep in IJmond en in Haarlem
De Kritische Studenten Utrecht (KSU), de Anarcho-Syndicalistische Bond (ASB) en de Internationale Kommunistische Stroming (IKS) hebben op 21 juni samen een verklaring uitgegeven om hun solidariteit te onderstrepen met de stakers van Viva! Zorggroep uit de IJmond en Haarlem. Deze verklaring is op grote schaal verspreid tijdens de protestmanifestatie tegen de afschaffing van de PGB, die op 23 juni in Den Haag plaatsvond en waar de actievoerders van Viva!Zorggroep zich uit solidariteit bij aangesloten hadden.
Dertig jaar geleden: Het belang van de Rotterdamse havenstaking
Het is nu precies 30 jaar geleden dat er in de Rotterdamse haven een belangrijke staking plaatsvond. De grootste kracht van die staking was de (zelfstandige) organisatie van de strijd door de arbeiders zelf.
De dokwerkers in de Rotterdamse haven in 1979 hebben ons getoond welk een kracht er kan uitgaan van een strijd die door de arbeiders in eigen hand genomen en zelfstandig geleid wordt. Dat is de belangrijkste ervaring die in de staking aldaar opgedaan werd en werd toegevoegd aan de strijd van de internationale arbeidersklasse.
Scholierenstrijd versus crisibeleid: Een nieuwe generatie komt in beweging
Scholieren en studenten beginnen zich te roeren, niet alleen in Nederland, maar ook in België, Frankrijk en bijvoorbeeld Griekenland. Het gaat niet meer om een ‘studentenbeweging’ zoals we die gekend hebben in de jaren 1960 en 1970; nu zijn het arbeiderskinderen die de boventoon voeren omdat ze hun toekomst bedreigd zien. Dat geeft een heel ander vooruitzicht aan de beweging, die dan ook niet is afgelopen, maar die enkel een eerste slag heeft geleverd. Scholieren en studenten beginnen zich te roeren, niet alleen in Nederland, maar ook in België, Frankrijk en bijvoorbeeld Griekenland.
Balans van 2 oktober 2004: samen strijden, de enige keuze! (Bijlage)
Twintig miljard euro! Dat is het bedrag dat de bourgeoisie van
de arbeiders wil afpersen. Daarmee wordt het voorbeeld gevolgd van
de Franse en Duitse collega’s waartegen onze klassenbroeders en
zusters ook al massaal in beweging kwamen. Terwijl steeds meer van
ons werkloos worden zonder veel kans op een andere baan verdwijnt
ook geleidelijk ons uitzicht op een “zorgeloze oude dag”
of zelfs behoorlijke medische verzorging. De hele naoorlogse
“welvaartsstaat” en de “sociale zekerheid” waarmee
ze ons jarenlang paaiden, worden onderuit gehaald. Als de
arbeiders na jarenlange “sociale vrede” met officieel
300.000 in Amsterdam waren dan was de demonstratie van 2
oktober 2004 zeker de grootste manifestatie in Nederland in
dertien jaar. Overheersend was het gevoel van verbazing over de
eigen enorme aantallen en over het nieuwe strijdvermogen dat
daarmee werd blootgelegd. Een betere weerlegging van de jarenlang
gevoerde campagnes over “het verdwijnen van de
arbeidersklasse” was nauwelijks denkbaar. Verder
sluit deze betoging, al was het nog schoorvoetend,
ongetwijfeld ook aan bij de bewegingen in andere Europese
landen, zoals Frankrijk en Duitsland. Waar staan we precies met
dit begin van een keerpunt in de internationale klassenstrijd (1)?
100 jaar na de spoorwegstaking van 1903: De lessen van de massastaking zijn nog steeds actueel
Een eeuw geleden, in 1903, brak er in Nederland een beweging uit waarvan de draagwijdte eerst later werd begrepen en die één van de eerste massastakingen was die kenmerkend zouden worden voor de nieuwe periode van verval van het kapitalisme. In tegenstelling tot de anarchistische slogan over de ‘algemene staking’, die van te voren door een kleine minderheid zou worden voorbereid en vervolgens per decreet voor alle arbeiders zou worden afgekondigd, ontwikkelt de massastaking, die economisch zowel als politiek is, zich spontaan, onregelmatig, zichzelf steeds vernieuwend, met horten en stoten waarin de arbeiders zelf hun krachten zoeken, en met tussenpozen waarin de lessen worden getrokken om een volgende beweging des te beter voor te bereiden.
Massaontslagen, aanvallen op lonen en uitkeringen: Samen de strijd aangaan als één arbeidersklasse!
De huidige recessie, die al inzette in het voorjaar van 2001, is nu al de langste en diepste sinds het begin van de historische crisis van het kapitalisme in de jaren 1960. Recessie betekent dat er een economische inkrimping plaatsvindt waarvan de meeste effecten voor de arbeidersklasse pas op de langere termijn aan de oppervlakte komen, wanneer de bourgeoisie al weer begint te praten over een ‘nieuwe opleving’. In 2001 daalden volgens de Unctad de buitenlandse investering bijvoorbeeld wereldwijd met 41%, en in 2002 nog eens met 21%; de gevolgen daarvan worden pas geleidelijk voelbaar en de grote klappen komen dan ook nog.