Op 28 maart 2026 vonden de grootste en meest wijdverspreide demonstraties in de geschiedenis van de Verenigde Staten plaats. Acht miljoen mensen namen deel aan 3.300 demonstraties in alle vijftig staten. Ook in de verkiezingsbolwerken van Trump werd gedemonstreerd. Er waren zowel bijeenkomsten in grote steden als in kleine plaatsen. In Minnesota, het epicentrum van de terreur door de immigratiepolitie (de ICE), werden twee demonstraties georganiseerd. Ook in andere landen vonden demonstraties plaats, met name in Canada, Europa, Japan, Australië en Thailand.
Veel demonstranten sloten zich aan bij de bijeenkomsten, bezorgd over de gevolgen van de oorlog tegen Iran. Maar eveneens teleurgesteld over de niet-nagekomen beloften van Trump om een einde te maken aan de ‘eindeloze oorlogen’. Anderen sloten zich aan bij de demonstraties uit woede over de economische situatie. Ze waren woedend over de hoge prijzen, de ontslagen, de algemene onzekerheid en vooral inzake de voedselonzekerheid; kortom woedend over de algemene verarming. Weer anderen deden mee om hun woede te uiten over het optreden van de ICE en de toegenomen repressie door de staat. Ten slotte waren er ook degenen die hun afkeer wilden uiten van de weerzinwekkende figuur die Trump is. De leus "No Kings, no ICE, no War" geeft zo uitdrukking aan een breed spectrum van ontevredenheid, waarbij iedereen had zijn eigen motivatie had om deel te nemen.
Toch hadden de organisatoren een heel duidelijk doel: "In Amerika hebben we geen koningen. Echter: een gemaskerde geheime politie terroriseert onze gemeenschappen; Een illegale en rampzalige oorlog brengt ons in gevaar en jaagt de prijzen de hoogte in; Onze vrijheid van meningsuiting en ons recht om te stemmen worden bedreigd; Prijsstijgingen drijven gezinnen naar de afgrond; Trump wil als een tiran over ons heersen. Maar we zijn in Amerika, en de macht ligt bij het volk, niet bij troonpretendenten of hun miljardairsvrienden”.
Zeker, de oproep spreekt ook over de ‘prijzen’, maar enkel om de kwestie van de inflatie onmiddellijk te koppelen aan slogans over "onze vrijheid van meningsuiting, onze burgerrechten en ons recht om te stemmen". Het ‘volk’ zou zo de Amerikaanse democratie moeten verdedigen tegen een ‘tiran’.
De grootheidswaanzin van Trump en zijn ongebreidelde machtsvertoon vormen een gemakkelijk doelwit voor zijn tegenstanders. Maar zowel de Democraten als de Republikeinen hebben beide een lange geschiedenis van het rechtvaardigen van onderdrukking, oorlogen, marteling en het inzetten van de politie. Dit gebeurt altijd in naam van de verdediging van democratie en vrijheid. Er waren zowel de eindeloze oorlogen in Afghanistan, Irak en Vietnam als de oorlog tegen het terrorisme, met zijn moorden, martelingen en ontvoeringen. Zowel de Democraten als de Republikeinen hebben massale, onmenselijke uitzettingen uitgevoerd. Ze hebben allebei de politie (FBI, CIA en ICE) carte blanche gegeven tegen de arbeidersklasse.
Waarom? Omdat in Amerika de macht niet toebehoort aan ‘het volk’ en nog minder aan de arbeidersklasse. Net als overal elders behoort de macht toe aan de bourgeoisie. In Amerika, net als in alle landen ter wereld, onderdrukt de bourgeoisie het uitgebuite proletariaat steeds wreder. En in Amerika, net als elders, herkauwt ze een hele reeks leugens over ‘vrijheid’, ‘democratie’ en ‘rechten’. Dit is bedoeld om het proletariaat te ketenen aan zijn uitbuiters, aan de burgerlijke staat en aan de natie. Dit om te verdoezelen dat de ‘democratische staat’ het meest doeltreffende middel is om de arbeidersklasse te onderdrukken!
De mobilisatie van acht miljoen mensen om “onze vrijheid van meningsuiting, onze burgerrechten en ons recht om te stemmen” te verdedigen, getuigt duidelijk van dit verraderlijke gevaar. ‘No Kings’ roept het proletariaat op de ijzeren greep van de ‘democratische’ dictatuur te verdedigen. ‘No Kings’ probeert de arbeiders af te leiden van hun klassenbelangen tegen de kapitalistische uitbuiting. Deze beweging probeert hen ertoe aan te zetten zich in te laten met de strijd tussen rivaliserende burgerlijke facties. Ondanks alle goede bedoelingen van veel deelnemers vormden deze demonstraties dus een ware valstrik voor de arbeidersklasse.
Toch zijn veel arbeiders onder de demonstranten niet geneigd zich achter de Democratische Partij op te stellen. De linkervleugel van deze beweging probeert die arbeiders, die op zoek zijn naar antwoorden, net in die valstrik te lokken. Deze vleugel stelt de beweging voor als een beweging tegen de oligarchie en de dictatuur: “De omvang van de demonstraties van 28 maart getuigt van de diepe woede van het volk tegen de opkomst van de dictatuur in het land. Het getuigt van de woede tegen de escalatie van de imperialistische oorlog in het buitenland. Er is een confrontatie gaande tussen een kapitalistische oligarchie en de grote massa van de bevolking. De oligarchie breekt met de democratische regeringsvormen[…] De omvang van het verzet jaagt de heersende klasse angst aan. De mainstreammedia bagatelliseert het om zo snel mogelijk over te gaan tot de orde van de dag.”1) Ondanks het gebruik van zogenaamd ‘marxistisch’ woordgebruik blijft de boodschap dezelfde: de ‘democratische staat’ verdedigen tegen de ‘dictatuur’ van Trump. Deze bewering op World Socialist Website is bedrog: De bourgeoisie is verre van doodsbang en heeft de arbeiders juist kunnen mobiliseren ter verdediging van haar staat en van haar machtige ideologische wapen: de democratie. Ze is verheugd dat de ontevredenheid van de arbeiders over de oorlog wordt overschaduwd door een beweging die beweert dat het kapitalisme vreedzaam zou kunnen zijn. Het kapitalisme is het meest moorddadige systeem in de geschiedenis en zal niet vreedzamer worden door het tegenhouden van ‘oorlogszuchtige individuen’ zoals Trump. Zo wil ze voorkomen dat de arbeiders beseffen dat het kapitalisme zelf de oorzaak van de oorlog is, en niet de een of andere politicus of partij.
Zeker, de regering-Trump is een ramp voor de Amerikaanse bourgeoisie. De oorlog tegen Iran; dreigementen tegen de Europese mogendheden; zijn zuivering van het leger en de rest van de staat; en de corruptie van de regering; dit alles is een catastrofe voor de Amerikaanse staat. Maar de wortel van dit politieke vandalisme is niet de persoon Trump: het is de historische impasse van het kapitalisme. Het mislukken van het militaire avontuur in Iran; de onmogelijkheid voor Trump om zich opnieuw kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen; en zijn toenemende verlies aan populariteit; kunnen de chaos, de vernietiging en de onverantwoordelijkheid alleen maar versnellen. Trump en zijn regering zijn als een gewond dier dat voor zijn overleven vecht. Het gebruik van repressie tegen zijn politieke rivalen en iedereen die zich tegen hem verzet, zal alleen maar toenemen. De confrontaties met andere facties van de heersende klasse kunnen alleen maar vijandiger worden.
De dreiging dat arbeiders in deze confrontaties verstrikt raken neemt toe. Of ze nu worden opgeroepen om de ‘democratische staat’ te verdedigen of de facties die tegen Trump zijn. De ‘No Kings’-beweging maakt deel uit van deze dreiging: daarom is ze zo gevaarlijk.
De arbeidersklasse moet weigeren zich te laten meeslepen in de verdediging van de democratische staat. Dat betekent weigeren zich op te offeren om de belangen van de heersende klasse te beschermen. Het is in haar belang om haar eigen autonomie te verdedigen, te strijden voor het behoud van haar banen, haar levens- en arbeidsomstandigheden.
In maart gingen 3.800 werknemers van het JBS-slachthuis in Colorado in staking. De meerderheid van hen zijn immigranten, afkomstig uit Haïti, Somalië, Myanmar en Mexico. Ze lieten zich niet intimideren door de dreiging van de ICE en vochten samen met hun kameraden om hun klassenbelangen te verdedigen: “De stakers hebben oneerlijke arbeidspraktijken, gevallen van mensenhandel en loondiefstal gedocumenteerd, evenals lonen die geen gelijke tred hielden met de kosten van levensonderhoud in Colorado”.
Sinds het begin van 2026 is er een reeks acties geweest, vaak beperkt tot één bedrijf of één sector, maar veelzeggend omdat ze plaatsvinden in een bedreigende sociale sfeer van chaos en angst. Zo was er de staking van tienduizenden gezondheidswerkers in New York, Californië en Hawaï; die van de werknemers van de Universiteit van Californië in februari; die van de werknemers van Freudenberg-NOK in Findlay op 24 maart; en die van de 620 technici van de scheepswerf General Dynamics Bath Iron Works voor een loonakkoord. 900 werknemers van de BP-raffinaderij in Whiting, Indiana, werden in maart uitgesloten nadat ze het loonbod van BP bij een stemming met 98,3% hadden afgewezen.
Ondanks hun geïsoleerde karakter tonen deze strijdbewegingen iets heel belangrijks aan: de werknemers zijn bereid hun belangen boven die van het nationale kapitaal te stellen.
De arbeiders in de Verenigde Staten staan niet alleen. Ondanks de stilte in de Amerikaanse media (in tegenstelling tot de internationale berichtgeving over de ‘No Kings’-beweging) breken overal ter wereld, in Europa, Canada en elders, massale acties uit.
De arbeiders weigeren de offers te brengen die de bourgeoisie van hun eist om haar crisis en haar wapens te kunnen betalen. ‘No Kings’, daarentegen, en al diegenen die deze mobilisaties steunen, hoe kritisch ze ook zijn, slepen het proletariaat mee in de verdediging van het nationale belang en de kapitalistische staat.
J & W, 12 April 2026
1) The March 28 “No Kings” demonstrations: The political lessons“, wsws.org (2026)