De wereld verandert in een groot kerkhof. Sinds enkele weken staat het Midden-Oosten opnieuw in brand. Na Gaza laten Israël en de VS nu een regen van bommen neerdalen op Libanon en Iran, terwijl de ‘Revolutionaire Garde’ en Hezbollah raketten, drones en raketten afvuren op de buurlanden. Onder deze regen van bommen probeert de burgerbevolking, gegijzeld door de imperialistische rivaliteit van alle strijdende partijen, wanhopig aan de dood te ontsnappen. Ze dwalen rond tussen het puin en de ruïnes en stappen over de lijken heen die de straten van Teheran, Beiroet en nog vele andere steden bezaaien.
Een grenzeloze wreedheid...
Een belangrijk deel van de mensheid wordt momenteel afgeslacht over de hele wereld. Volgens de VN heeft de burgeroorlog in Soedan in drie jaar tijd "meer dan 200.000 doden veroorzaakt, bijna 14 miljoen mensen ontheemd en de ergste wereldwijde voedselcrisis veroorzaakt". In vier jaar tijd heeft de oorlog in Oekraïne, met 500.000 tot 600.000 doden, militairen en burgers samen, de titel veroverd van het ergste bloedbad op het Europese continent sinds de Tweede Wereldoorlog. Overal breiden oorlogen zich uit, nemen ze toe of staan ze op het punt uit te breken, zonder andere uitkomst dan dood, vernietiging en verwoesting.
Wat betreft de landen die niet direct worden getroffen door oorlogsconflicten op hun grondgebied: daar schieten de uitgaven voor bewapening omhoog. In Frankrijk zal het defensiebudget stijgen van 32 miljard in 2017 tot meer dan 67 miljard in 2030. In Groot-Brittannië is dit de sterkste langdurige stijging van de defensie-uitgaven sinds het einde van de Koude Oorlog!
Tegen de achtergrond van een wereldwijde economische crisis betekent de allesverslindende kanker van de oorlogseconomie bezuinigingen op de begrotingen voor gezondheidszorg, onderwijs en cultuur, en de militarisering van het werk, met voor de arbeiders helse werkritmes, personeelsinkrimpingen en loonsverlagingen terwijl de prijzen van voedsel en energie explosief stijgen... Overal, in alle landen, roept de bourgeoisie op om deze offers te aanvaarden in naam van het hoger belang van de natie en de vrede.
… en doodlopende wegen
Dat mogen we niet accepteren! Onze wereld heeft het vermogen om de hele mensheid te voeden, te huisvesten, te kleden en te verzorgen, met respect voor het milieu. We beschikken over de kennis en de technologie. In plaats daarvan worden alle sociale krachten in de vernietiging gestort: de bourgeoisie geeft de orders en de arbeidersklasse betaalt overal ter wereld de prijs. We moeten dus strijden! Maar hoe?
In maart vonden er in de Verenigde Staten en Spanje enorme demonstraties plaats onder de leuzen “No Kings” en “tegen de oorlog”. Duizenden oprecht verontwaardigde mensen kwamen bijeen tegen de gruwelen van deze wereld. In werkelijkheid zijn ze in een val gelopen: de bourgeoisie weet dat een groeiend deel van de arbeidersklasse zich de vraag stelt hoe te strijden. Zij komt daarom met haar valse antwoorden en voert een groot aantal van degenen die willen handelen in een doodlopend straatje.
Die van het ‘pacifisme’ bijvoorbeeld, die de verontwaardiging van de arbeiders tegen de wreedheid van de oorlog omvormt tot een zoete melodie ter verdediging van vrijheid en vrede… binnen het kapitalisme. Alsof dit systeem van uitbuiting en onderdrukking zonder oorlog zou kunnen bestaan. De geschiedenis toont juist aan dat de logica van het pacifisme altijd tot oorlog leidt. Zo diende deze ideologie als rechtvaardiging voor de sociaaldemocratie om deel te nemen aan de Eerste Wereldoorlog. Omdat het zogenaamd een conflict was dat werd begonnen door ‘de anderen’, de ‘oorlogszuchtigen’, de ‘barbaren’. Kortom, men moest zich op zijn beurt laten inlijven om de 'democratie', de 'beschaving' en de 'vrede' te verdedigen.
Dan de democratie, nog een troef van de bourgeoisie, ‘een vorm van kapitalisme die geluk, welvaart en vrede zou brengen… die de dictatuur echter wil vernietigen’. In werkelijkheid is de democratie net zo barbaars: de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, de napalm in Vietnam, de marteling met elektroden in Algerije… deze gruweldaden zijn misdaden begaan door de grote democratieën. Of ze nu links of rechts zijn, democratisch of autoritair, alle kapitalistische staten moorden, martelen, verdrijven, sluiten op, hongeren uit…
Sinds 1914 staan oorlog en de voorbereiding daarop centraal in het leven van het kapitalisme in verval. Het kapitalistische systeem overleeft de verwoestingen van de concurrentie alleen door de toegenomen uitbuiting van de arbeidersklasse. Het heeft het proletariaat geen andere keuze te bieden dan die van de ene natie in oorlog tegen de andere, dan die van een economische macht in economische concurrentie met de andere, dan die van de ene kant van de grens tegen de andere. Kapitalisme is oorlog! En uitbuiting is dood en ellende!
De enige uitweg: de klassenstrijd
Om deze dodelijke dynamiek tegen te gaan, moeten we strijden en ons verzetten tegen alle offers die de bourgeoisie van ons eist. Door onze strijd, als uitgebuite klasse, kunnen we een gunstige krachtsverhouding scheppen tegenover de heersende klasse: laten we klassensolidariteit stellen in plaats van de verdediging van de ene sector tegen de andere, laten we klassensolidariteit stellen in plaats van de verdediging van de ene staat tegen de andere. We moeten dit verrotte systeem omverwerpen: de wereldwijde proletarische revolutie is het enige alternatief voor het barbaarse kapitalisme.
Overal wordt de arbeidersklasse aangevallen. Overal heeft zij dezelfde belangen. Overal moet zij dezelfde strijd voeren, dezelfde solidariteit ontwikkelen, over de grenzen heen.
Maar het is in de geïndustrialiseerde landen van Europa en Noord-Amerika, waar de militaristische dynamiek explodeert, waar de arbeidersklasse de grootste historische ervaring heeft, waar zij al decennia lang geconfronteerd wordt met de valkuilen van de democratie, met de sabotage van de ‘vrije’ vakbonden, het is in deze landen, waar het kapitalisme is ontstaan, dat de arbeidersklasse de weg moet wijzen aan het proletariaat van de hele wereld, door een bewuste, solidaire en vastberaden strijd te voeren tegen de bourgeoisie en de afschuwelijke levensomstandigheden die zij oplegt.
Het kapitalisme leidt de mensheid naar de ondergang; alleen de wereldwijde proletarische revolutie biedt een uitweg uit dit kwijnende en barbaarse systeem. De leus van het Kommunistische Manifest is actueler dan ooit: “De proletariërs hebben geen vaderland. Proletariërs aller landen, verenigt u!”
Julie, 13 april 2026