Internationale Kommunistische Stroming

Hieronder zijn een aantal documenten bijeengebracht die de IKS op verschillende momenten in haar geschiedenis heeft opgesteld: wat hebben tot doel om de programmatische standpunten en de algemene vooruitzichten van onze organisatie samen te vatten. Om het belang van deze documenten te begrijpen is het nuttig om enkele elementen uit de geschiedenis van de IKS naar voren te halen.
 
De IKS werd in januari 1975 opgericht door een aantal politieke groepen die waren ontstaan in de kielzog van de historische heropleving van de arbeidersklasse aan het eind van de jaren 1960 - een wedergeboorte die vooral tot uiting kwam in de algemene staking in Frankrijk in mei 1968, met de ‘Cordobazo’ in Argentinië in 1969, de “Italiaanse hete herfst” van hetzelfde jaar, en de stakingen van de arbeiders aan de Baltische kust in Polen in de winter van 1970-1971. De wereldwijde heropleving van het proletariaat maakte een eind aan vier decennia van contra-revolutie en kondigde een hele periode van klassengevechten aan, die steeds heviger zouden worden met de verscherping van de kapitalistische crisis die hen had veroorzaakt.

Heel de arbeidersklasse, in alle landen, sectoren en bedrijven, leeft op dit moment met deze kwellende onzekerheid: hoe te ontsnappen aan de dreiging van de werkloosheid? Welke toekomst kan de huidige maatschappij onze kinderen nog bieden? Wat kan men doen om uit deze situatie te geraken?

Op deze vragen heeft de kapitalistische klasse die de wereld beheerst slechts één antwoord: we moeten vertrouwen stellen in de regeringen, alleen zij zouden over de middelen beschikken om het probleem op te lossen. We moeten geduld oefenen, bereid zijn offers te brengen en vooral begrijpen dat werkloosheid de tol is die de mensheid moet betalen voor de verdere technologische vooruitgang.

Twintig jaar geleden, in januari 1975, werd de Internationale Kommunistische Stroming opgericht. Dit is een lange levensduur voor een proletarische organisatie als we bedenken dat de Internationale Werklieden Vereniging maar twaalf jaar overleefde (1864-1876), de Socialistische Internationale vijfentwintig jaar (1889-1914) en de Kommunistische Internationale negen jaar (1919-1928). We beweren natuurlijk niet dat onze organisatie een rol heeft gespeeld die vergelijkbaar is met die van de arbeiders-internationales. Desalniettemin behoort de twintig jaar aan ervaring van de IKS geheel en al toe aan het proletariaat, waaruit onze organisatie net zo goed voortkwam als de internationales uit het verleden, en net als andere organisaties die momenteel kommunistische beginselen verdedigen. In die betekenis is het onze plicht, en dit jubileum stelt ons ook in de gelegenheid, om iets van de lering die we uit deze twee decennia van strijd hebben getrokken, over te dragen aan onze klasse.

De laatste tijd heeft onze organisatie heel wat brieven gekregen van lezers die ons de vraag stellen "Wat moet ik doen om me bij de IKS aan te sluiten?". Deze wil van mensen die op zoek zijn naar een klassenperspectief om zich in te zetten als militant  kwam in meerdere landen tot uiting: van Frankrijk tot de Verenigde Staten, van Groot Brittannië tot Bangla Desh. Aan ieder van deze lezers hebben wij een persoonlijk antwoord gestuurd met het voorstel om een discussie aan te gaan met onze organisatie om onze opvattingen te verduidelijken. Maar omdat deze vraag nog vele andere kameraden bezighoudt dan alleen degenen die ons er direct over hebben aan­gesproken, en omdat de toetreding tot een revolutionaire organisatie een zelfstandig vraagstuk is, willen wij daar in dit artikel een globaal antwoord op geven aan allen die willen weten wat het betekent om deel uit te maken van een revolutionaire organisatie zoals de IKS.

Na de val van de Muur van Berlijn nam het Negende Congres van de IKS een manifest aan tegen de golf van leugencampagnes van de wereldbourgeoisie over de zogenaamde “dood van het kommunisme”.

Het spook van de kommunistische revolutie waart opnieuw rond in de wereld. Vele tientallen jaren lang geloofden de heersende klassen dat de duivels, waarvan het proletariaat in de vorige en in het begin van deze eeuw was bezeten, voorgoed waren uitgedreven. De arbeidersbeweging had inderdaad nog nooit zo’n gruwelijke en langdurige nederlaag gekend. De contrarevolutie die zich op de Europese arbeidersklasse stortte na haar strijd van 1848, de contrarevolutie die volgde op de heldhaftige en wanhopige poging van de Parijse Commune, de teruggang en de ontmoediging die de nederlaag onderstreepten van de ervaring van 1905 in Rusland, zij waren niets in vergelijking met het loden gewicht dat gedurende een halve eeuw drukte op elke uiting van klassenstrijd. De omvang van deze contrarevolutie stond in verhouding tot de angst die de bourgeoisie beheerst had tijdens de grote revolutionaire golf die volgde op de Eerste Wereldoorlog, de enige golf die er tot op heden in geslaagd was het kapitalistisch systeem tot op zijn grondvesten te doen schudden. Na tot zulke hoogten te zijn gestegen, heeft het proletariaat nooit zo’n ramp, zo’n wanhoop, zo’n schande gekend. En tegenover haar heeft de bourgeoisie nooit zo’n aanmatigende houding aangenomen waarin ze zover durfde te gaan om de grootste nederlagen van de klasse als ‘overwinningen’ voor haar voor te stellen en zelfs het hele idee van revolutie af te doen als iets dat achterhaald was, een mythe, overgeleverd uit een voorbij tijdperk.

Na de langste en diepste periode van contra-revolutie uit zijn geschiedenis, slaat het proletariaat opnieuw steeds meer de weg in van de klassenstrijd. Als gevolg van de scherpe crisis van het systeem die zich sinds het midden van de jaren 1960 ontwikkelt, en tegelijk van de opkomst van nieuwe arbeidersgeneraties die veel minder dan de voorgaande gebukt gaan onder het gewicht van de voorbije nederlagen van de klasse, is deze strijd nu al de meest omvangrijke die de arbeidersklasse ooit heeft gevoerd. Sinds de opkomst van de arbeidersstrijd in 1968 in Frankrijk is hij, van Italië tot Argentinië, van Engeland tot Polen, van Zweden tot Egypte, van China tot Portugal, van de Verenigde Staten tot India, van Japan tot Spanje, opnieuw een nachtmerrie geworden voor de kapitalistische klasse.

— Sinds de Eerste Wereldoorlog is het kapitalisme een maatschappelijk systeem in verval. Het heeft de mensheid tweemaal in een barbaarse cyclus gestort van crisis, wereldoorlog, wederopbouw en nieuwe crisis. In de jaren tachtig is het aan de ultieme fase van dat verval begonnen, de fase van zijn ontbinding. Voor deze onomkeerbare historische neergang bestaat er maar één enkele keuze: socialisme of barbarij, kommunistische wereldrevolutie of vernietiging van de mensheid.