Coronacrisis

Voor de bourgeoisie, het beste beloven is het ergste voorbereiden!

De WHO schat dat het dodental als gevolg van de pandemie nu al kan oplopen tot 10 à 15 miljoen doden! Deze cijfers, die een jaar geleden nauwelijks voorstelbaar waren, zijn vandaag niettemin een trieste realiteit. Om de verantwoordelijkheid van de kapitalistische productiewijze te verbergen, leggen alle nationale bourgeoisieën de schuld bij de Westerse ongevaccineerde bevolking, die de intensieve zorg doen vollopen, en andere delen die erop staan om als eerste gevaccineerd te worden, waardoor tot nu toe slechts 2% van de bevolking van de armere landen volledig is gevaccineerd.

Betogingen tegen de coronapas : De verdediging van de democratie is geen vaccin tegen het kapitalisme, maar een dodelijk virus voor het proletariaat

In de afgelopen maanden - in juli, augustus en november - vonden in verschillende delen van de wereld protesten plaats . waarbij op verwarde en tegenstrijdige wijze stemmen opgingen tegen de verplichte vaccinatie en de coronapas, die als ‘vrijheidsberovend’ worden beschouwd. De betogingen strekten zich uit van Australië tot Spanje, van Canada tot Kazachstan, met als het onbetwiste middelpunt Frankrijk, waar negen weekenden achtereen de mensen in verschillende steden de straat opgingen.

Ook in Nederland en België vonden protesten plaats. Onder de leus UnMuteUs had de evenementensector op 21 augustus en op 11 september in diverse steden betogingen georganiseerd tegen de lockdown maatregelen van de regering. Hieraan namen beide keren in totaal tussen de 50.000 en 100.000 mensen aan deel. Daarnaast waren er op 24 juli, 5 september en 3 oktober ook nog demonstraties van anti-vaxxers, alienfans en complotdenkers. Deze betogingen, waar gemiddeld 25.000 mensen aan deelnamen, werden gesteund door politieke partijen als Forum voor Democratie, door Viruswaarheid en Voorpost (een groep die een Groot-Nederlands ideaal nastreeft). Zelfs de Nederlandse driekleur ontbrak niet in deze protesten. In België vonden in dezelfde periode ook betogingen plaats zoals op zaterdag 4 september in Brussel tegen de verplichte vaccinatie en op zaterdag 16 oktober voor het hoofdkantoor van Pfizer in dezelfde stad. Omvangrijker was deze van 20 november met tot 35.000 deelnemers.

Wat is de betekenis van al deze protesten? Welke gevaren houden ze in voor de arbeidersstrijd? Hoe moet de arbeidersklasse ervoor waken dat ze zich niet mee laat slepen in de protesten en ‘opgelost’ wordt in de amorfe massa van het volk? Hoe groot is het gevaar dat haar klassebewustzijn erdoor vergiftigd wordt? Dit zijn enkele van de vragen die het hiernavolgende artikel probeert te beantwoorden, van levensbelang voor de strijd van de klasse, ook in Nederland en België.

Een jaar van nalatigheid ten opzichte van COVID: het kapitalisme doodt!

Sinds begin april verspreidt Covid-19 zich snel over de wereld. Terwijl de situatie in Europa zich enigszins stabiliseert en deze in de Verenigde Staten na een enorme uitbraak van besmettingen, lijkt af te nemen, zijn Latijns-Amerika en het Indiase subcontinent nu in rep en roer. Een and als Chili, waarvan de bevolking massaal was behandeld met Chinese vaccins, wordt getroffen door een explosie van besmettingen.

Nederland na de verkiezingen Het einde van de politieke stabiliteit?

Tot nog toe was Nederland een toonbeeld van politieke stabiliteit. Maar de huidige campagne tegen Rutte en het feit dat de populisten nog nooit zoveel zetels hebben gewonnen als bij de laatste verkiezingen laat zien dat de controle de bourgeoisie steeds meer ontglipt. Haar moeilijkheden om een nieuwe stabiele regering te vormen, die in staat is huidige en de komende stormen het hoofd te bieden, brengt op treffende wijze de tendens van het ‘ieder voor zich’ tot uitdrukking.

Covid-19 crisispolitiek in België: Achter de maskerade van ‘1 ploeg van 11 miljoen’, onverminderde tegenstellingen en verdeeldheid

De onmacht van de regering De Croo om de pandemie effectief aan te pakken bleef schrijnend, met als gevolg duizenden onnodige doden. De woekerende ontbinding, waarvan de Covid-19 crisis niet alleen een uitdrukking maar zelfs een versneller is, pookt het ‘elk voor zich’ voordurend op.  De diverse polieke partijen werken elkaar zodanig tegen dat de bourgeoisie steeds meer moeite heeft om haar politieke apparaat onder controle te houden.

Rapport over de Covid-19-pandemie en de periode van kapitalistische ontbinding

Dit rapport is geschreven voor een recent congres van onze afdeling in Frankrijk en zal worden gevolgd door andere rapporten over de internationale situatie.

In 2020, is de Covid-pandemie, de belangrijkste crisis in de wereldgeschiedenis sinds de Tweede Wereldoorlog, een onmiskenbaar herkenningsteken geworden van deze hele periode van ontbinding, doordat ze een reeks factoren van chaos verenigt die de veralgemeende verrotting van het kapitalistische systeem uitdrukken. Om beter te begrijpen waarom de Covid-pandemie symbolisch is voor de kapitalistische periode van de ontbinding moeten we bestuderen hoe het komt dat ze in vorige tijden niet op dezelfde manier plaatsvond als vandaag.

COVID-19: Ondanks alle hindernissen smeedt de klassenstrijd haar toekomst

Voordat de vloedgolf van de Covid-19 crisis de planeet overspoelde, vormden de gevechten van de arbeidersklasse in Frankrijk, Finland, de VS en elders aanwijzingen voor een nieuwe stemming in het proletariaat, voor een onwil om te buigen voor de eisen die een toenemende economische crisis oplegt. In die zin had de pandemie van Covid-19 niet op een slechter moment kunnen komen voor de strijd van de arbeidersklasse. De moeilijkheden waarmee de arbeidersklasse wordt geconfronteerd zijn reëel en diepgaand, en we zullen ze in dit artikel verder onderzoeken. Maar wat in zekere zin opmerkelijk is, is het feit dat, ondanks de alomtegenwoordige angst voor besmetting, ondanks de schijnbare almacht van de kapitalistische staat, de tekenen van strijdwil die we in de winter hebben gezien, niet zomaar zijn verdampt.

De pandemie onthult en versnelt het verval en de ontbinding van het kapitalisme

In deze vreemde dagen waarin het abnormale de norm is geworden, is een groep kameraden, die al jaren in verschillende initiatieven in de stad Alicante de strijd aanbindt, samengekomen om een debat op gang te brengen over de huidige en de historische situatie. Onze strijdwil, die in de loop der jaren in verschillende richtingen is gegaan, behoudt twee elementen: de bevestiging van de reële behoefte aan autonomie van de arbeidersklasse (onze klasse) en het proletarische internationalisme. Bijgevolg  erkennen we onszelf in de historische en internationale revolutionaire beweging van het proletariaat.

Pagina's

Abonneren op RSS - Coronacrisis