“Dit regime zal snel leren dat niemand de kracht en macht van de Amerikaanse strijdkrachten mag uitdagen.” Dit waren de woorden van Trump een paar minuten na het eerste massale bombardement op Iran door Israëlische en Amerikaanse vliegtuigen. Wat volgde was een allesomvattende reactie van de Revolutionaire Garde, die op zijn beurt salvo's raketten lanceerden richting Israël en Amerikaanse bases in de hele regio. Scholen, ziekenhuizen, havens en luchthavens, woon- en toeristengebieden, raketten regenen vanuit alle richtingen op geterroriseerde bevolkingen. Het hele Midden-Oosten staat in brand! Terwijl we deze regels schrijven is het dodental nog onbekend, maar de doden stapelen zich op in veel Iraanse steden en er zijn verschillende slachtoffers gemeld op de plaatsen die het doelwit waren van de Revolutionaire Garde, waaronder de eerste Amerikaanse soldaten.
Een duizelingwekkende duik in barbarij en chaos
Om dit nieuwe bloedbad te rechtvaardigen, beweert Trump dat hij een bloeddorstig regime wil vernietigen dat “een eindeloze campagne van bloedvergieten en massamoord voert, gericht tegen de Verenigde Staten, onze troepen en onschuldige burgers in talloze landen.” Wat zijn sidekick, Netanyahu, betreft, hij beweert de “mensheid” te willen beschermen tegen “dit terroristische en moordzuchtige regime”. Het zou zelfs een “humanitaire interventie ”zijn, volgens de zoon van de sjah, Reza Pahlavi!
Van hun kant presenteren de Iraanse autoriteiten zichzelf als slachtoffers: "de tijd is gekomen om het vaderland te verdedigen en de militaire agressie van de vijand het hoofd te bieden. Net zoals we bereid waren om te onderhandelen, zijn we meer dan ooit bereid om de Iraanse natie te verdedigen."
Als we al deze blaffers begrijpen, zouden hun tapijtbommen gemotiveerd zijn door de veiligheid van de wereld en de verdediging van de onderdrukten! Deze oorlogspropaganda is niets anders dan een afschuwelijk web van leugens! De realiteit is dat het Midden-Oosten zich op ongekende schaal in oorlogszuchtige chaos stort. En dit, amper acht maanden na Operatie Midnight Hammer, werd al verondersteld het Iraanse nucleaire programma te ‘vernietigen’ en met geweld ‘vrede’ en stabiliteit in de regio op te leggen.
Maar deze nieuwe militaire operatie, die de angstaanjagende bijnaam Epic Fury draagt, is van een heel andere omvang dan die van juni 2025. De Verenigde Staten hebben een ware armada rond Iran samengebracht: oorlogsschepen, onderzeeërs, honderden vliegtuigen en duizenden soldaten. Een echt bloedbad begint. Trump en Netanyahu weten dit perfect en lieten meteen de ware gedaante zien: hun operatie zal groots en bijzonder dodelijk zijn. Volgens de Amerikaanse president " gaan we hun raketten vernietigen en hun raketindustrie met de grond gelijk maken. Die zal volledig worden uitgeroeid. We gaan hun marine vernietigen. [...]En we zullen ervoor zorgen dat Iran geen kernwapen verkrijgt." Voordat we een beroep doen op het “grote en trotse volk van Iran” om “zijn eigen lot in handen te nemen”. Met andere woorden: de wapens op te nemen tegen het regime en op straat te worden afgeslacht!
Daartegenover bedreigt de Iraanse staat de Verenigde Staten en Israël met een “overweldigende reactie”. Er regenen duizenden raketten naar beneden, maar de dictatuur van Teheran heeft moeite om de Amerikaanse almacht te weerstaan. Het regime werd aanzienlijk verzwakt door de bombardementen van juni 2025 en de vernietiging van zijn bondgenoten Hezbollah en Hamas. Het enige antwoord dat Teheran kon geven op de crisis, die werd veroorzaakt door Operatie Midnight Hammer, bestond uit een felle repressie van de oppositie. Maar of het regime nu instort of erin slaagt, ondanks de dood van zijn ‘gids’ Khamenei, zichzelf te handhaven, het zal voor zijn overleving schaamteloos bloedvergieten en niet aarzelen de oorlog te exporteren. Omdat de Iraanse staat niet in staat is om direct te reageren, heeft hij zijn milities en gewapende groepen al geactiveerd, klaar om waar mogelijk chaos te zaaien, het wapen van terrorisme inbegrepen.
Catastrofale internationale gevolgen
In de komende dagen zal Trump niet nalaten te de almacht van het Amerikaanse leger te roemen en te prijzen. Op wereldvlak zal dit nieuwe conflict ongetwijfeld de belangrijkste tegenstanders van de Verenigde Staten verzwakken. In de eerste plaats heeft China, dat voor de ontwikkeling van zijn nieuwe Zijderoute afhankelijk is van Iraanse olie en toegang tot havens in het Midden-Oosten, de voorraad raketten van de Revolutionaire Garde grotendeels aangevuld. De omvang van Operatie Epic Fury is als zodanig een nieuwe boodschap gericht aan de vijanden van Amerika: “niemand de kracht en macht van de Amerikaanse strijdkrachten mag uitdagen”!
Maar net zoals na de operatie van 2025, net zoals na die in Venezuela, is deze nieuwe demonstratie van macht slechts een stunt, een schijnoverwinning die de regio niet zal stabiliseren, noch enig conflict zal oplossen. Integendeel, de wereldwijde wanorde zal een nieuw niveau van barbaarsheid bereiken! Want in tegenstelling tot wat Trump beweert, zal de hypothetische ineenstorting van het regime, verre van stabiliteit te brengen, slechts de opmaat zijn voor een nieuwe duik in de gruwel: een onstabiel Iran gefragmenteerd door rivaliserende en zwaarbewapende facties, de opkomst van oncontroleerbare terroristische groeperingen, een eindeloze spiraal van clan-, religieuze of etnische wraak, geterroriseerde bevolkingsgroepen die met alle middelen proberen te ontsnappen... Wat er ook gebeurt, de chaos zal aanzienlijk toenemen!
Met de dreiging van een economische en oliepolitieke blokkade van de Straat van Hormuz, bedreigt Iran ook de wereldeconomie met een diepere crisis. Dit is de reden waarom Teheran zich onmiddellijk op het gebied richtte. Het lijdt geen twijfel dat zijn Houthi-handlangers al het mogelijke zullen doen om de Rode Zee en de Golf van Aden in permanente staat van alarm te brengen.
Alle staten, klein of groot, proberen nu al de omringende chaos uit te buiten ten behoeve van hun verachtelijke imperialistische belangen. Saoedi-Arabië zegt bereid te zijn om in te grijpen, net zoals Hezbollah en de pro-Iraanse milities in Irak. China, wiens invloed ook het doelwit is van deze operatie, zal vroeg of laat uiteindelijk zijn spierballen te tonen, in Taiwan of elders, waardoor een militair conflict met de Verenigde Staten dreigt.
Een uiting van de barbaarsheid van het kapitalisme
Dit is geenszins een catastrofale visie op de situatie, maar de logische conclusie die ons is opgelegd door alle oorlogszuchtige conflicten van de afgelopen twintig jaar: de invasie van Afghanistan in 2001, de oorlog in Irak in 2003, de implosie van Syrië in 2011, de oorlog in Jemen in 2014, in Gaza in 2023... elke keer hebben deze oorlogszuchtige avonturen alleen maar geleid tot catastrofale gebeurtenissen en fiasco's, ook voor de Verenigde Staten, ondanks de kracht van hun leger!
Achter deze eindeloze conflicten, onderbroken door onophoudelijke en valse beloften van vrede, schuilt dezelfde dynamiek: die van een kapitalisme dat de mensheid onvermijdelijk in een algemene oorlogszuchtige chaos stort. Van Mauritanië tot Birma doet zich een ononderbroken wereldwijde reeks van gewapende conflicten voor. In Europa, met het conflict in Oekraïne, in Latijns-Amerika, in Afrika, in Oceanië, overal verbreidt de oorlog zich op een ongecontroleerde en anarchistische wijze. Overal heerst chaos en noch de Verenigde Staten, noch de Europese landen, noch China, noch de internationale instanties, noch enige staat, noch enige burgerlijke factie is in staat daar een einde aan te maken. De ‘staakt-het-vuren’ en ‘onderhandelingen’ blijken allemaal niets meer te zijn dan tijdelijke en tere onderbrekingen, afgesloten om beter voorbereid te zijn op de volgende confrontaties!
Geconfronteerd met de barbaarsheid van het kapitalisme is er maar één uitweg:
het proletarisch internationalisme!
Vanaf zijn eerste toespraak riep Trump de Iraniërs op om “de macht te grijpen”. In Londen, Berlijn en Georgië kwamen enkele demonstranten zelfs bijeen om de Amerikaanse operatie en de ‘democratie’ te steunen. Deze oorlogszuchtige kreten zijn gemene hinderlagen! Oproepen van de Sjah of welke andere factie van de Iraanse bourgeoisie dan ook om zich te laten afslachten! Met het mogelijke einde van het regime van de Moellahs zal er geen gelukkige morgen zijn. Het zal altijd hetzelfde systeem zijn, hetzelfde kapitalisme, dezelfde barbaarsheid!
Aan de andere kant roepen de Moellahs en hun aanhangers, te beginnen met de ultralinkse partijen in het Westen, het “Iraanse volk” en de arbeidersklasse op om overal te mobiliseren tegen de “imperialistische agressie” van de Verenigde Staten. De dag na de eerste aanval vonden pro-Iran-demonstraties plaats, in Teheran zelf, maar ook in Irak en Pakistan, waarbij verschillende slachtoffers vielen voor de Amerikaanse ambassade. Ook hier zijn dit slechts oproepen om een imperialistisch kamp te steunen en te worden afgeslacht in naam van een kliek van bloeddorstige barbaren!
De arbeidersklasse hoeft geen partij te kiezen! Proletariërs over de hele wereld mogen niet bezwijken voor de verleiding van het nationalisme of partij kiezen voor een van beide partijen, zowel in het Midden-Oosten als elders. Alle naties, alle bourgeoisieën, of ze nu democratisch of autoritair zijn, links of rechts, populistisch of ‘progressief’, ze gaan allemaal oorlog voeren!
Ondanks de opgeblazen toespraken van de hypocriete moraal, het tegenover elkaar stellen van ‘beschaving’ en ‘barbaarsheid’, ‘goed’ en ‘kwaad’, de ‘agressors’ en de ‘slachtoffers’, oorlogen zijn slechts botsingen tussen rivaliserende bourgeoisieën. In deze steeds talrijker wordende conflicten zijn het altijd de uitgebuitenen die gegijzeld worden en die zichzelf opofferen voor de belangen van degenen die hen onderdrukken en doden!
Om oorlogen te beëindigen moeten we het kapitalisme omverwerpen! De geschiedenis heeft aangetoond dat de arbeidersklasse de enige kracht is die een einde kan maken aan de kapitalistische oorlog. Het was de kracht van het revolutionaire proletariaat die een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog, in 1917 in Rusland en in 1918 in Duitsland! Deze revolutionaire bewegingen waren in staat regeringen een wapenstilstand op te leggen. Om oorlogen overal definitief te beëindigen, zal de arbeidersklasse deze moeten overwinnen door het kapitalisme op wereldschaal omver te werpen!
Maar het is nog een lange weg vol valkuilen. Geconfronteerd met oorlogszuchtige barbaarsheid willen veel mensen zich verzetten en hun verontwaardiging uiten. En als we niet reageren, zal het kapitalisme ons naar chaos en wijdverbreide vernietiging leiden. Maar degenen die zich vandaag de dag op straat bevinden, doen dat vaak achter de slogans van links van het kapitaal: “Geen koningen”, “Stop de genocide”, “Vrij Palestina” … zoveel leuzes die het idee doen postvatten dat de oorzaken van de oorlog gezocht moet worden in deze of gene leider, in de waanzin van een Trump, in het kolonialisme van Israël, in de religieuze waanvoorstellingen van fundamentalistische Joden, in het Amerikaanse imperialisme… Achter een schijnbaar radicalisme, achter toespraken ‘voor vrede’, voor de ‘rechten van de volkeren’, ‘voor de verdediging van degenen die worden aangevallen’, is het altijd een kwestie van het ene burgerlijke kamp tegen het andere kiezen en van het oproepen tot de verdediging van de ‘democratische’ staat. In de Verenigde Staten hebben anti-Trum demonstranten kritiek geuit op het feit dat het Congres niet is geraadpleegd en dat het ‘internationaal recht’ niet is nageleefd, alsof een ‘legale’ oorlog minder wreed zou zijn!!
Hoewel de arbeidersklasse nog niet over de nodige kracht beschikt om zich rechtstreeks te verzetten tegen de oorlogen van de bourgeoisie en het revolutionaire perspectief nog steeds ver weg lijkt, impliceert deze weg niettemin fel verzet tegen de aanvallen van een kapitalisme dat verpletterd wordt door het groeiende gewicht van de crisis en het militarisme. Door te weigeren ons leven en ons loon op te offeren op het altaar van ‘concurrentiekracht’ of de ‘oorlogsinspanning’, beginnen we ons te verzetten tegen de kern van het kapitalisme: de uitbuiting van de mens door de mens.
Zoals we in talloze artikelen hebben laten zien, zijn we sinds 2022 getuige van een echt ontwaken van de strijdbaarheid van de arbeiders op wereldschaal. Door de offers te weigeren die door de oorlogseconomie worden opgelegd, tonen de arbeiders concrete solidariteit met hun klassenbroeders die gevangen zitten onder de bommen. En deze vastberadenheid om niet toe te geven gaat gepaard met een rijping van het politieke bewustzijn: overal stellen kleine minderheden vragen over de organisatie van de strijd en de toekomst van het systeem, over het verband tussen de crisis en de vermenigvuldiging van oorlogen. Voor revolutionaire minderheden is de tijd gekomen voor debat en actie om deze ondergrondse overdenking om te zetten in een georganiseerde kracht die in staat is de revolutionaire strijd van morgen voor te bereiden.
EG / 1.03.2026