Irak - Midden-Oosten: Het kapitalisme verzinkt in de oorlogsbarbarij

Printvriendelijke versieSend by email

Na
de aanslag van 11 september 2001 in New York heeft de Amerikaanse
staat uitgelegd dat het noodzakelijk was om de oorlog te verklaren
aan Irak uitgaande van drie elementen. Het eerste was de dreiging
die uitging van de ‘massavenietingingswapens’; wapens
van dien aard waren er duidelijk niet te vinden. Het tweede
argument was het scheppen van een democratie in Irak naar het
beeld van die van de Verenigde Staten; de burgerlijke democratie
in Irak neigt meer naar een politieke anarchie en een land dat
momenteel onregeerbaar is. Tenslotte, en nog belangrijker, zei men
dat de militaire aanval op Irak absoluut noodzakelijk was om op
wereldvlak in staat te zijn een totale en ongenadige oorlog te
voeren tegen het terrorisme. Dit hield natuurlijk in dat er een
nauwe band bestond tussen de slachter Saddam Hussein en de
organisatie Al Qaïda van Osama Bin Laden. Sindsdien is de
wereld nog meer afgegleden in een bloedige chaos. Geen dag gaat
voorbij in Afghanistan, in Irak, in het Midden-Oosten, in Afrika
zonder dat er zich nieuwe afslachtingen plaatsvinden. De gefilmde
onthoofding wordt een oorlogswapen, dat ongeremd gebruikt kan
worden zonder enige blijk van menselijkheid. Maar erger nog is dat
de burgerbevolking, vrouwen en kinderen inbegrepen, gegijzeld
wordt door alle imperialistische klieken, machtig of zwak, die
elkaar ongeremd verscheuren.

Na
de aanslag in Madrid van 11 maart 2004 die volop de
arbeidersbevolking trof op weg naar het werk, heeft het terrorisme
niet meer opgehouden nieuwe ravages aan te richten. In Irak hebben
in de eerste dagen van augustus niet minder dan zes ontploffingen
met bomauto’s de christenminderheid getroffen in Bagdad en
Mossoel, die tenminste tien doden veroorzaakten en tientallen
gewonden. De eerste twee aanvallen hebben in Bagdad een Armeense
kerk getroffen en ook een van de Syriaakse richting, elders vormde
een Chaldese plaats het doel. In Palestina worden er gewoon bommen
gegooid op huizen bewoond door een bevolking zonder inkomsten die
ondergedompeld is in de ellende. Op 11 augustus waren er aanslagen
op hotels en gas-depots. Volgens The Independent werden deze
opgeëist door een groep die zich ‘Aba Hafa Al Masri’
noemt. Deze laatste verklaarde op Internet: “Istanboel is
slechts het begin van de bloedige oorlog die wij de Europeanen
beloofd hebben”. Wie ook de werkelijke aanstichters zijn van
de wreedheden in Istanboel, in Bagdad of Madrid, feit is dat deze
bloedige aanslagen berekend zijn om angst en terreur te zaaien. De
toepassing van het terrorisme als oorlogswapen begint algemene
toepassing te vinden. Gisteren nog was het een wapen van de zwakke
imperialistische staten, zoals Syrië en Libië, vandaag
behoort het tot de oorlogsuitrusting bij uitstek van alle
militaire klieken en andere krijgsheren die steeds in invloed
toenemen door de verzwakking van de nationale staten. Deze
algemene tendens van het uiteenvallen van de maatschappij dringt
zich op als de barbaarse werkelijkheid van het wereldkapitalisme
op weg naar zijn ontbinding.

Klein-Azië
aan de rand van de chaos

Onder
leiding van het Amerikaanse imperialisme zijn de politieke en
religieuze leiders van Irak op 15 augustus in Bagdad bijeengekomen
om de eerste sessie te houden van een nationale conferentie die
officieel het in de loop van 2005 te organiseren verkiezingen tot
doel heeft. Volgens The New York Times “proberen de
Amerikanen en de huidige Iraakse regering met deze conferentie aan
te tonen dat de verkiezingen kunnen plaatsvinden ondanks het
geweld ddat het land in opschudding brengt”. Dit
verkiezingsperspectief is feitelijk gedoemd tot een totale
mislukking. De New Yorkse krant geeft als bewijs: “De
openingsdag van de conferentie werd meer gekenmerkt door oproepen
om een eind te maken aan de strijd in Nadjaf dan door de komende
verkiezingen”. En inderdaad, de conferentie was nauwelijks
van start gegaan of twee obussen vielen in de nabijheid waardoor
men gedwongen werd deze ontmoeting af te gelasten. Sedert 5
augustus zijn het geweld en de chaos weer sterk toegenomen in heel
het land. Op die datum verklaarde de radicale sjiitische chef
Maqtada Al Sadr “de Jihad (heilige oorlog) tegen de
Amerikaanse en Britse bezetters, nadat deze laatsten de avond
ervoor vier van zijn mannen hadden aangehouden”, naar een
bericht van Al Hayat (Courier International, 06.08.2004).
Sindsdien belegert het Amerikaanse leger Nadjaf met instemming van
de gouverneur van de stad Al Zorfi. Op het moment dat we dit
schrijven zitten de mannen van Moqtada Al Sadr verschanst rond het
mausoleum van de iman Ali, de heiligste religieuze plek van het
wereldsjiitisme, en ze dwingen sjeik Jawad Al Khalesi, de iman van
de grote moskee van Kadimiya, tot het afleggen van de volgende
verklaring: “Noch deze pseudo-gouverneur, die voormalige
tolk van het Amerikaanse leger die werd uitgekozen vanwege zijn
bereidheid om de krankzinnigste orders op te volgen, noch iemand
anders, daarbij inbegrepen de hoogste religieuze autoriteiten,
hebben het recht om ongelovigen toe te laten in het mausoleum van
Ali”. De strijd heeft zich vervolgens uitgebreid naar Kout,
Amara, Diwaniya en Bassora, evenals naar de sjiitische wijk Sadr
City in Bagdad. Totnutoe zouden er volgens een Amerikaans
pers-communiqué enkele honderden doden zijn gevallen aan de
kant van de sjiitische milities en slechts twee aan Amerikaanse
zijde. Onmiddellijk werd het land overspoeld door pro-Al Sadr en
anti-Amerikaanse betogingen. Zo werd Irak ondergedompeld in chaos
en niets kan het er uit halen. Zelfs niet de tussenkomst in
hoogsteigen persoon van de opperste religieuze chef van de
sjiitische gemeenschap, Al Sistani, die opriep tot een
staakt-het-vuren dat hoe dan ook slechts tijdelijk kan zijn. De
Verenigde Staten zien zich, willens nillens, meegesleurd in een
vlucht vooruit in de oorlog, als uitdrukking van het feit dat ze
steeds minder in staat zijn om de toestand zelfs maar een beetje
onder controle te houden. De Verenigde Staten, zich bewust van het
groeiende verzet tegen henzelf, hebben, met een voorstel van
staatssecretaris Colin Powell dat in Saoedi-Arabië ter tafel
kwam, geprobeerd om de moslimstaten militair te betrekken in het
Iraakse wespennest. Deze poging toont eens te meer de totale
impasse waarin het Amerikaanse imperialisme is terechtgekomen en
hij isonvermijdelijk tot mislukken gedoemd. De Egyptische minister
van buitenlandse zaken heeft er geen gras over laten groeien door
te verklaren dat Egypte geen troepen zou sturen. De terugtrekking
van de Amerikaanse troepen uit Nadjaf zou neerkomen op het
openlijk toegeven van hun onmacht en een fantastische aansporing
voor de oorlog tegen henzelf. Anderzijds zou de inname van Nadjaf
en van de heilige plaats van de sjiitische cultus een werkelijke
aardbeving teweegbrengen in de hele sjiitische en moslimwereld.
Het zou onvermijdelijk een zeer belangrijke factor vormen voor
toename van het verzet tegen de Verenigde Staten, van de oorlog,
van de chaos, en van het terrorisme in de hele regio. Wat ook de
gevolgen van de belegering van Nadjaf, het Amerikaanse
imperialisme zal steeds meer geconfronteerd worden met een nog
grotere radicalisering van het geweld en het verzet van de
Sjiieten niet alleen in Irak, maar ook in het geheel van de
Arabische landen waar ze aanwezig zijn.

In dit
wespennest waar ieder enkel zijn eigen imperialistische belangen
verdedigt, is het zeker dat Iran politiek noch militair geen
vreemde is van de sjiitische revolte in Irak. Daarom hebben we de
laatste tijd een reeks bedreigingen zien uitgaan van Washington en
de Amerikaanse administratie. Colin Powell zelf heeft op 1
augustus vanuit Bagdad Iran ervan beschuldigd zich te mengen in
Iraakse zaken. Zo heeft de oorlog in Irak grote gevolgen voor de
hele regio, van Koerdistan tot Turkije via Iran: heel de regio
komt steeds meer in de greep van een destabiliseringsproces en de
chaos. In Irak stallen de Verenigde Staten openlijk en zichtbaar
voor de hele wereld hun toenemende verzwakking uit als eerste
imperialistische wereldmacht. Deze stand van zaken is verheugend
voor hun belangrijkste concurrenten in de wereldarena, zoals
Frankrijk, Duitsland en zelfs Rusland, en het kan hun
vastbeslotenheid enkel versterken.

De
anti-Iraanse campagne die door de Verenigde Staten wordt gevoerd
en waarbij Israël zich aansluit draait ook rond de kwestie
van zijn nucleaire programma. Tijdens een persconferentie in
augustus verklaarde de Amerikaanse minister van landsverdediging
D. Rumsfeld: “Iran heeft jarenlang op de lijst gestaan van
terroristische staten en één van de grote zorgen van
de wereld betreft de banden tussen een terroristische staat die
massavernietigingswapens bezit en de terroristische netwerken. Het
is begrijpelijk dat de naties, niet alleen in deze regio maar in
de hele wereld, ernstig verontrust zijn”. Het valt niet uit
te sluiten dat de volgende stap van het Amerikaanse imperialisme
in zijn vlucht naar voren in Iran wordt gezet. Zelfs als de
Verenigde Staten, verzwakt als ze zijn, er in de toekomst belang
bij zouden hebben om op Iran te steunen, is het mogelijk dat ze
zich bij de steeds barbaarsere zelfmoordpolitiek van de staat
Israël gaan aansluiten. Een artikel uit de Sunday Times van
15 juli citeert ‘Israëlische bronnen’ volgens
welke Israël “oefeningen heeft afgerond voor een aanval
op Iran” en “in geen geval zal toestaan dat de Iraanse
kernreactors, met name die van Bushehr, die met Russische hulp
gebouwd worden, het beslissende niveau zouden bereiken [...] In
het ergste geval, mochten de internationale inspanningen
mislukken, hebben we er het volste vertrouwen in dat wij met één
klap de nucleaire hoop van deayatollah’s de grond in kunnen
boren.”

De
Palestijnse Autoriteit valt onherroepelijk uiteen

Deze
oorlogspolitiek van de vlucht vooruit komt eveneens op barbaarse
wijze tot uiting in het Midden-Oosten. Eén van de
belangrijkste gevolgen van de ontwikkeling van de chaos in dit
deel van de wereld is het plaatsgrijpende uiteenvallen van de
Palestijnse Autoriteit. Deze werd in het leven geroepen in de
nasleep van de akkoorden van Oslo, die in 1993 een aanzet tot
zelfstandigheid toekenden aan de Palestijnse gebieden. Het
vertegenwoordigde de sokkel voor een toekomstige Palestijnse
staat, die na een overgangsperiode van vijf jaar verwezenlijkt
moest worden. Dit illusoire vooruitzicht van stabilisering van het
Midden-Oosten is veranderd in een precies tegenovergestelde
situatie bestaande uit slachtpartijen, sluipmoorden,
bombardementen en onophoudelijke aanslagen, waaruit geen enkele
Palestijnse staat te voorschijn kan komen. De vergevorderde staat
van ontbinding in dit deel van de wereld, onder druk van de
expansionistische en oorlogszuchtige politiek van Israël,
maakt dat de Palestijnse Autoriteit haar laatste machtsattributen
verliest. Zelfs als Arafat nog krampachtig vasthoudt aan zijn
plaats als president van deze Autoriteit, dan belet dat niet dat
zijn handlangers elkaar steeds gewelddadiger de machtsattributen
betwisten. De Palestijnse Autoriteit die ondermijnd is door
corruptie laat de vrije loop aan deze interne spanningen die het
gevolg zijn van de onmacht van de Palestijnse bourgeoisie. En
zelfs als het ‘gehakketak’ tussen de Palestijnse
leider Yasser Arafat en zijn eerste minister Ahmed Qorei tijdelijk
geluwd is zal niets kunnen verhinderen dat de Palestijnse
Autoriteit in de toekomst uiteenvalt en zal leiden tot de
ontwikkeling van nog meer geradicaliseerde bewapende bendes die
misbruik maken van de wanhoop van de bevolking om over te gaan tot
steeds blinder terroristische en zelfmoordacties. Onder de banier
van Sharon kan de Israëlische staat niets anders doen dan
haar oorlogspolitiek voortzetten gericht op het verpletteren van
elk Palestijns verzet en op de totale kolonisatie van Westelijke
Oever. Daarom bouwt de Israëlische staat voort aan de muur
rond Westelijke Oever en verandert ze deze regio in een onmetelijk
concentratiekamp. Het verzet van Sharon binnen zijn eigen partij
en zijn verlangen om het Israëlische links van Simon Perez in
de regering op te nemen, wat op zichzelf getuigt van de
verzwakking van de samenhang van de Israëlische
staatsstructuur, zal geen enkel gewicht in de schaal leggen van de
oorlogspolitiek van de Israëlische staat. De gebeurtenissen
in het Midden-Oosten bevatten alle ingrediënten voor een
destabilisering van het geheel van de regio, van Jordanië tot
Libanon via Egypte en het geheel van de landen van de Arabische
Golf. Maar ook de twist tussen de president van de Franse
Republiek, Jacques Chirac, en Sharon in verband met de
bedreigingen die er zouden bestaan aan het adres van de Joodse
gemeenschap in Frankrijk, toont aan dat de stijging van de
imperialistische spanningen ook zwaar doorweegt in de verhoudingen
tussen Frankrijk en Israël, als het ware aansluitende op de
Frans-Amerikaanse spanningen.

In het
kapitalisme is er geen ander perspectief dan veralgemening van
chaos en ellende

De versnelde
aftakeling van de Verenigde Staten als eerste imperialistische
wereldmacht kan de andere grootmachten, met Frankrijk en Duitsland
voorop, er enkel toe aanmoedigen om louter nog hun eigen belangen
te verdedigen, door de Verenigde Staten er zoveel mogelijk in de
richting te sturen van militaire wespennesten, zoals momenteel in
Irak. Deze toestand van het ontstaan van steeds meer
oorlogshaarden, slachtpartijen, volkerenmoorden en aanslagen
vergroot op zichzelf nog eens de wereldchaos en daarmee de
ontbinding van de kapitalistische maatschappij. Geen enkele
regeringswissel in Israël, in de Verenigde Staten of elders
kan een dergelijk vooruitzicht veranderen. Met eventueel Kerry aan
het hoofd van de Amerikaanse regering en het vertrek van Bush, zou
er niets wezenlijks veranderen aan deze werkelijkheid: die van de
imperialistische politiek van de vlucht vooruit van de Verenigde
Staten. “De onmacht inroepen van deze of gene staatschef als
oorzaak van de oorlogen stelt de bourgeoisie in staat om de
werkelijkheid te verdoezelen, namelijk de afschuwelijke
verantwoordelijkheid te verbergen die het kapitalisme in verval
draagt en daarmee die van het geheel van de burgerlijke klasse op
wereldvlak” (De ware verantwoordelijke is het kapitalisme,
Internationale Revue, nr. 115). Het wereldkapitalisme als geheel
wordt geconfronteerd met de versnelling van zijn economische
crisis die onvermijdelijk afstevent op ontbinding en chaos.

Tino
/ 26.08.2004

Geografisch: 

Recent en lopend: