Hoe je bij de IKS aan te sluiten?

See also :

Printvriendelijke versieVerstuur per e-mail

De laatste tijd heeft onze organisatie heel wat brieven gekregen van lezers die ons de vraag stellen "Wat moet ik doen om me bij de IKS aan te sluiten?". Deze wil van mensen die op zoek zijn naar een klassenperspectief om zich in te zetten als militant  kwam in meerdere landen tot uiting: van Frankrijk tot de Verenigde Staten, van Groot Brittannië tot Bangla Desh. Aan ieder van deze lezers hebben wij een persoonlijk antwoord gestuurd met het voorstel om een discussie aan te gaan met onze organisatie om onze opvattingen te verduidelijken. Maar omdat deze vraag nog vele andere kameraden bezighoudt dan alleen degenen die ons er direct over hebben aan­gesproken, en omdat de toetreding tot een revolutionaire organisatie een zelfstandig vraagstuk is, willen wij daar in dit artikel een globaal antwoord op geven aan allen die willen weten wat het betekent om deel uit te maken van een revolutionaire organisatie zoals de IKS.

De laatste tijd heeft onze organisatie heel wat brieven gekregen van lezers die ons de vraag stellen "Wat moet ik doen om me bij de IKS aan te sluiten?". Deze wil van mensen die op zoek zijn naar een klassenperspectief om zich in te zetten als militant  kwam in meerdere landen tot uiting: van Frankrijk tot de Verenigde Staten, van Groot-Brittannië tot Bangla Desh. Aan ieder van deze lezers hebben wij een persoonlijk antwoord gestuurd met het voorstel om een discussie aan te gaan met onze organisatie om onze opvattingen te verduidelijken. Maar omdat deze vraag nog vele andere kameraden bezighoudt dan alleen degenen die ons er direct over hebben aan­gesproken, en omdat de toetreding tot een revolutionaire organisatie een zelfstandig vraagstuk is, willen wij daar in dit artikel een globaal antwoord op geven aan allen die willen weten wat het betekent om deel uit te maken van een revolutionaire organisatie zoals de IKS.

In de eerste plaats begroeten wij de houding van lezers die momenteel bereid zijn een militant engagement aan te gaan. Deze zeer positieve dynamiek van elementen die op zoek zijn naar een perspectief en een revolutionaire activiteit is de uiting van een zich verdiepende overdenking binnen de arbeidersklasse. Deze lezers hebben zich niet laten vangen door de campagnes van de bourgeoisie, haar aanvallen op de stroming van de Kommunistische Linkerzijde, door de laster aan het adres van de IKS door de parasitaire splintergroepjes (1), en zijn in staat gebleken het belang van onze organisatie in te zien.

De voorwaarden om militant van de IKS te worden

Het integratieproces van nieuwe militanten in een politieke organisatie hangt in de eerste plaats af van de aard van deze organisatie. In de burgerlijke partijen (bijvoorbeeld de stalinistische) volstaat het eenvoudigweg om een lidmaatschapskaart van de partij aan te schaffen en zijn contributie te betalen om lid te worden van de organisatie. De militanten van dat type van organisatie hebben geen drang om actief te zijn in het ontwikkelen van het bewustzijn van de arbeidersklasse maar, integendeel, om het in slaap te wiegen en het af te leiden naar het burgerlijk terrein, vooral dat van de verkiezingen en andere hoogmissen van de democratie.

Voor een revolutionaire organisatie, dat wil zeggen een organisatie die werkelijk het perspectief van het proletariaat verdedigt (de vernietiging van het kapitalisme en de oprichting van de kommunistische wereldmaatshappij), is de rol van de militanten volslagen verschillend. Zij hebben geen carrière op het oog als vertegenwoordiger van de een of andere fractie van het kapitaal, willen geen verkiezingsaffiches gaan plakken, maar hun doel is bij te dragen tot de ontwikkeling van het bewustzijn binnen de arbeidersklasse. Zoals Marx en Engels stelden "hebben de kommunisten op de overige massa van het proletariaat het theoretische inzicht in de voorwaarden, de gang en de algemene resultaten van de proletarische beweging, voor" (Het Communistisch Manifest). Daarom moeten de militanten van een revolutionaire organisatie hun eigen bewustzijnspeil verhogen.

In die zin is dan ook de eerste voorwaarde om toe te treden tot de IKS dat kameraden die hun kandidatuur stellen om militant van onze organisatie te worden, aantonen dat ze onze programmatische beginselen begrijpen en er volledig mee akkoord zijn.

Nochtans is hun akkoord met en hun overtuiging van onze politieke standpunten niet voldoende voorwaarde om militant van de IKS te zijn. De kandidaten moeten ook hun bereidheid tonen om de standpunten van de organisatie te verdedigen, ieder naargelang zijn persoonlijke capaciteiten. Wij eisen niet van onze militanten dat ze allen goede sprekers zijn of dat ze zelf een pamflet kunnen op­stellen of artikelen voor de pers schrijven. Belangrijk is dat de IKS als geheel zijn taken kan vervullen en dat elke militant het beste van zichzelf geeft om de organisatie in staat te stellen de rol te vervullen waarvoor de klasse haar heeft doen ontstaan.

De militanten van de IKS zijn geen passieve toeschouwers of blatende schapen achter een 'bureaucratie van leiders' zoals onze lasteraars beweren. Zij hebben plichten ten opzichte van de organisatie die zij gestalte moeten geven. Eerst en vooral door hun lidgeld te betalen (want zonder geld zou de organisatie niet de kosten kunnen betalen voor de pers, de huur van zalen, reizen, enz.). Zij hebben ook de plicht om deel te nemen aan de vergaderingen, aan de tussenkomsten, aan de verspreiding van de pers, aan het leven en de interne debatten van de organisatie door hun meningsverschillen te verdedigen met respect voor de functioneringsregels die vervat zitten in onze statuten.

Deze vereisten zijn niet nieuw. Al in 1903 stonden de bolsjewieken en de mensjewieken tegenover elkaar in het debat over paragraaf één van de statuten van de RSDAP over de vraag "wie is partijlid?". Voor de bolsjewieken konden alleen diegenen als lid worden beschouwd die werkelijk deelnamen aan het geheel van de activiteiten van de partij, terwijl het voor de mensjewieken volstond dat men akkoord ging met de standpunten van de organisatie en haar zijn steun betuigde om als militant beschouwd te worden. Het standpunt van de mensjewieken werd fors bestreden door Lenin in zijn boek Eén stap voorwaarts, twee stappen terug als een puur opportunistische visie, die een doorslag was van kleinburgerlijke opvattingen. De hekelaars van Lenin hebben dikwijls beweerd dat zijn standpunt ‘autoritair’ was en in de kaart speelde van de ‘macht van een kleine minderheid’. Het is echter net andersom: het is de opportunistische visie die verdedigd werd door de mensjewieken die dat gevaar in zich draagt. Het zijn inderdaad eerder de weinig overtuigde en weinig gevormde ‘basis’ militanten die hun oren laten hangen naar wat de ‘leiders’ in hun plaats denken en beslissen dan de militanten die een diepgaand begrip hebben verworven van de standpunten van de organisatie en zich actief inzetten voor de verdediging ervan. Het is de opvatting van de mensjewieken die het makkelijk maakt voor een kleine minderheid om haar eigen persoonlijke, avontuurlijke politiek te voeren, achter de rug van en tegen het belang van de organisatie.

In de vraag "Wie is partijlid ?" beroept de IKS zich op de opvatting van de bolsjewieken. Dat is de reden waarom wij een duidelijk onderscheid maken tussen de militanten en de sympathisanten die onze standpunten delen en ons steun verlenen.

Een goed deel van de kameraden die aan onze zijde deelnemen aan de openbare tussenkomsten, aan de verspreiding van de pers en die ons financiëe steunen zijn nochtans niet bereid om zich volop in een militante activiteit te storten, die veel energie en volharding vereist in een regelmatig werk, dat op lange termijn ingeschat moet worden. Zich voor de IKS als militant inzetten, betekent in staat te zijn om deze activiteit in het centrum van zijn leven te plaatsen. Het engagement in een revolutionaire organisatie kan niet als een hobby worden beschouwd. Het vraagt van elke militant vasthoudendheid, het vermogen om tegen weer en wind vol te houden, om zich niet te laten demoraliseren door de wisselvalligheden van de klassenstrijd. Dat wil zeggen een grondig vertrouwen in de historische mogelijkheden en perspectieven van het proletariaat. Revolutionaire militant zijn vereist ook een loyale en belangeloze toewijding aan de zaak van het proletariaat, een wil om dit kostbare goed dat de organisatie is, te verdedigen telkens wanneer dit wordt aangevallen, belasterd, zwartgemaakt door de krachten van de bourgeoisie en haar parasitaire spitsbroeders.

Om militant van de IKS te worden, moet men ook in staat zijn om zich te integreren in een collectief kader, om de solidariteit onder kameraden te doen leven door het uitbannen van het kleinburgerlijk individualisme, dat tot uitdrukking komt in de concurrentiegeest, de jaloezie of de rivaliteit jegens zijn strijdmakkers en dat niets anders is dan de littekens van de burgerlijke klassenideologie.

Om militant van een revolutionaire organisatie te worden, moet men, zoals Bordiga zegt, een overtuigingskracht hebben en een wil tot actie, met inbegrip van de permanente strijd tegen het gewicht van de kapitalistische ideologie in de rangen van de organisatie.

Concreet komt het er op neer dat de kameraden die willen toetreden tot de IKS zich moeten voorbereiden op het opnemen van hun verantwoordelijkheden. Dat komt hierop neer:

  • zich beschikbaar stellen voor het voeren van discussies over het platform van de IKS met delegaties die gemandateerd zijn door de organisatie. Dit discussieproces is gericht op het verdiepen van hun akkoord met ons platform, dat niet oppervlakkig of vaag mag zijn. Dit houdt in dat de kandidaten niet mogen aarzelen om hun meningsverschillen, hun afwijkende opvattingen of hun onbegrip te uiten opdat deze discussies uitmonden in een werkelijke opheldering;
  • beginnen met het leveren van een regelmatige materiële steun aan de organisatie door middel van een financiële bijdrage en door deelname aan de verspreiding van de pers.

Aan het einde van dit discussieproces over onze programmatische standpunten moeten kameraden die willen toetreden tot de IKS ook hun akkoord uitdrukken met de opvatting van de IKS over het vraagstuk van het functioneren van de organisatie en over de Statuten waarvan de geest vervat zit in ons artikel van Internationale Revue, nr.33, Structuur en functioneren van de organisatie van revolutionairen.

De politiek van de IKS tegenover de kandidaat-leden

De IKS heeft steeds met enthousiasme de nieuwe elementen ontvangen die zich in onze rangen willen integreren. Daarom wordt er veel energie geïnvesteerd in het integratieproces van de kandidaat-leden om deze toekomstige militanten zo goed mogelijk te bewapenen om onmiddellijk te kunnen deelnemen aan het geheel van de activiteiten van de organisatie. Nochtans betekent dit enthousiasme geenszins dat wij een politiek van rekrutering voeren zoals de trotskistische organisaties.

Onze politiek is evenmin die van vroegtijdige integratie op opportunistische basis, zonder voorafgaande opheldering. Wij hebben er geen belang bij dat kameraden zich bij de IKS aansluiten om ons dan weer na enkele maanden of jaren te verlaten omdat ze zich er rekenschap van gegeven hebben dat de militante activiteit te bindend is, te veel ‘opofferingen’ vraagt of ook omdat ze pas achteraf merken dat ze de organisatrische beginselen van de IKS niet echt geassimileerd hebben (over het algemeen hebben deze kameraden de grootste moeilijkheden om dit te erkennen en verkiezen ze de strijd op te geven met verwijten aan het adres van de IKS die hen dan kunnen leiden tot het rechtvaardigen van hun desertie in een parasitaire activiteit).

De opvatting van de bolsjewieken over de organisatievraagstukken heeft de volle waarde van deze benaderingswijze aangetoond. De IKS is geen duiventil. Ze is ook niet geïnteresseerd in het hengelen naar kandidaten.

Evenmin handelen wij in illusies. Daarom is het belangrijk dat onze lezers die zich de vraag stellen "Wat moet men doen om lid te worden van de IKS ?" begrijpen dat de toetreding tot de IKS tijd vergt. Elke kameraad die zijn kandidatuur stelt moet zich wapenen met een dosis geduld om het integratieproces in onze organisatie aan te pakken. Eerst en vooral is het voor de kandidaat zelf een middel om de diepgang van zijn overtuiging te verifiëren, opdat zijn besluit om militant te worden niet lichtzinnig zou worden genomen of als gevolg van een 'bevlieging'. Het is ook en vooral de beste waarborg die wij hem kunnen bieden opdat zijn wil tot militant engagement niet zou uitlopen op een mislukking en een demoralisatie.

Omdat de activiteit van de revolutionairen deel uitmaakt van een historisch perspectief moeten de militanten in staat zijn om voor de lange termijn overeind te blijven zonder gedemoraliseerd te raken. Daarom moeten de kameraden die tot de IKS willen toetreden zich hoeden voor ieder immediatisme en voor ieder ongeduld met betrekking tot hun integratieproces. Het immediatisme is juist de basis van de ultralinkse rekrutering, die de IKS onophoudelijk voorhoudt: "Wat doen jullie nu ‘praktisch’ gezien? Welke onmiddellijke resultaten bereik je ermee?"

Meer dan ooit heeft de arbeidersklasse behoefte aan nieuwe krachten. Maar de numerieke groei van de revolutionaire organisaties van de Kommunistische Linkerzijde zal slechts een werkelijke versterking betekenen als die het gevolg is van een heel proces van verheldering dat er op gericht is om nieuwe militanten te vormen, om hen solide grondslagen te geven, die hen in staat stellen om hun verantwoordelijkheden op te nemen in de schoot van de organisatie.

GL / 18.2.2004

(1) Ter herinnering verwijzen we naar de burgerlijke campagnes tegen het revolutionair perspectief: die over de ‘dood van het kommunisme’ na de ineenstorting van het Oostblok en de stalinistische regimes in 1989. Wij hebben ook in onze pers aangetoond hoe de campagnes tegen het ‘negationisme’ er voornamelijk op gericht zijn om de Kommunistische Linkerzijde te belasteren. Wat betreft de laster van het parasitisme tegen de IKS, die duurt al 25 jaar en ook al zijn de aanstichters ervan verschillend (Communist Bulletin Group, 'Externe Fractie van de IKS', Cercle de Paris), zij hebben elkaar allemaal opgevolgd om het zogenaamde ‘stalinisme’ van de IKS aan te klagen. Maar boven de eensgezindheid over de hoofdaanklacht uit hebben de infame aanvallen tegen onze organisatie nog een escalatie gekend, die vandaag zijn toppunt bereikt met de zogenaamde ‘Interne Fractie van de IKS’. Deze heeft er niet voor teruggedeinsd om de methodes van schooiers en verklikkers te gebruiken met de bedoeling om onze sympathisanten te intimideren.