Internationale Kommunistische Stroming

De opkomst van de arbeidersklasse deed de 'Utopische' stroming ontstaan, die, hoewel haar kritiek van het kapitalisme vaak verpletterend was, over geen materialistisch begrip beschikte over de noodzakelijke voorwaarden om het kommunisme tot werkelijkheid te brengen.

De beroemdste uitgave van de Bond van Kommunisten was het Kommunistisch Manifest, geschreven in 1848 door Marx en Engels. Dit document markeert de eerste verschijning van de arbeidersklasse als onafhankelijke sociale kracht en van het wetenschappelijke begrip van de voorwaarden die zowel mogelijkheid als noodzakelijkheid van het kommunisme bepalen.

Ook bekend als de Internationale Werklieden Vereniging; dit was de eerste organisatie die arbeiders internationaal bijeenbracht, ongeacht hun politieke opvattingen. Marx en Engels speelden een leidende rol in de ontwikkeling van de Internationale tot aan de ontmanteling ervan kort na de Commune van Parijs van 1871.

Voortkomend uit de hergroepering van verschillende socialistische partijen zoals die weer opkwamen uit de contra-revolutionaire periode die volgde op de Parijse Commune. De Tweede Internationale werd hoofdzakelijk opgericht door marxistische stromingen en kende een verbeten strijd in de jaren die naar de Eerste Wereldoorlog leidden tussen de internationalistische linkervleugel and de opportunisten. De overwinning van het opportunisme leidde tot het uiteindelijke verraad van de Tweede Internationale in 1914.

De groepen die zich teweer hadden gesteld tegen het verraad van de arbeidersklasse door de Tweede Internationale en die tijdens de Eerste Wereldoorlog op een internationalist terrein bleven, kwamen voor het eerst bijeen tijdens de Conferentie van Zimmerwald in 1915, gevolgd oor de Conferentie van Kienthal in 1916. Sommige van deze groepen, vooral de Bolsjewiki, vormden de drijvende kracht achter de oprichting van de Derde Internationale

De Derde Internationale kwam voort uit de ruïnes van de Tweede, in onmiddelijke oppositie tegen de imperialistische oorlog en in antwoord op de overwinning van de proletarische revolutie in Rusland. Met de zege van de stalinistische contra-revolutie in de Sovjet-Unie, ontaardde de Derde Internationale tot op het punt waarop het niets meer werd dan een werktuig van de buitenlandse politiek van de Sovjet-Unie.

De Italiaanse Linkerzijde werd gevormd door de groepen die in de jaren 1920 van de Derde Internationale werden uitgesloten en daarmee uit de Italiaanse Kommunist Party. Trouw blijvend aan de traditie van het proletarisch internationalisme had de Italiaanse Linkerzijde (vooral rond het tijdschrift Bilan) twee sterke punten: de nadruk op theoretische helderheid en onbuigzaamheid en op het belang van het organisatievraagstuk. Momenteel is de IKS de belangrijkste erfgenaam van de Italiaanse Linkerzijde

De Hollandse en Duitse Linkerzijdes worden in het algemeen samen genoemd vanwege de nauwe banden tussen de twee. Net als de Italiaanse Linkerzijde werden ze uitgesloten van de Derde Internationale toen deze ontaardde en in sommige opzichten hadden ze sneller juiste inzichten in de kritische vraagstukken van dat moment (met name het vakbondsvraagstuk).

De Franse Kommunistische Linkerzijde (Gauche Communiste de France) werd aan het einde van de Tweede WEreldoorlog opgericht door elementen van de Italiaanse Linkerzijde, tezamen met militanten die zich in Frankrijk bij hen aansloten. De GCF weigerde toe te treden tot de stichting van de Internationalistische Kommunistische Partij in Italië omdat de historische periode (een van diepe nederlaag van de arbeidersklasse) betekende dat de oprichting van de partij onmogelijk was en dat de criteria voor de oprichting van de partij in Italië diepgaand opportunistisch waren.

De Linkse Oppositie werd opgericht rond de persoon van Trotsky, in het bijzonder na zijn uitzetting uit de Sovjet-Unie en de vervolging van zijn kameraden door Stalin. Om vele redenen - vooral Trotsky's onvermogen om te begrijpen dat de jaren 1930 een periode van diepe contra-revolutie vormden en zijn organisatorisch opportunisme - kon de Linkse oppositie de uitdaging van de Tweede Wereldoorlog niet tegemoet treden en verraadde zij de arbeidersklasse door steun te verlenen aan de democratieën en de Sovjet-Unie in de imperialistische oorlog.