Het parlementaire bedrog

Het parlementaire bedrog

Het parlement en parlementaire verkiezingen hebben de arbeidersklasse niets te bieden.

Gemeenteraadsverkiezingen: enkel nog bluf en illusies. De toekomst wordt beslist in de sociale strijd: klasse tegen klasse!

Met de intrede van de herfst zien we ook de terugkeer van het verkiezingscarnaval, deze keer op het niveau van de steden en gemeenten; zoals altijd gaat het gepaard met een opstapeling van bluf, politiek gemanoeuvreer, leugens en illusies. Eens te meer zal men ons vragen om onze ‘burgerplicht’ te vervullen, om, door het uitbrengen van onze stem, mee te werken aan een goed beheer van het systeem, aan een beter werkende overheid, deze keer op stedelijk of gemeentelijk vlak, om ons te mobiliseren voor de ‘verdediging van de democratie’. In werkelijkheid zijn de teerlingen al op voorhand geworpen: ook hier is het altijd de bourgeoisie die de verkiezingen wint. Of links of rechts het nu haalt, Janssens of De Wever, Reynders of Di Rupo, of de een of andere kandidaat verkozen wordt, voor de arbeiders, de werklozen, de jongeren, komt het neer op dezelfde politiek van onophoudelijke aanvallen op hun levensvoorwaarden.

 

Om die reden stelt de IKS dan ook vandaag dat de arbeidersklasse niets te zoeken heeft op het verkiezingsterrein. Deze houding van de revolutionairen vloeit voort, zoals onderstaande tekst duidelijk maakt, uit de algemene kenmerken van de ontwikkeling van het kapitalisme sedert begin van vorige eeuw.

 

Achter de verkiezingsmisleiding ‘liever Cohen dan Wilders?’ schuilen enorme bezuinigingen!

Langzaam maar zeker beginnen de speculaties toe te nemen. Het aantal peilingen neemt ook hand over hand toe. In de media wordt al druk gedebatteerd over de meest geschikte kandidaat voor het premierschap: Balkenende, Cohen, Rutte of, als complete buitenstaander, Opstelten.

Om de gunst van de kiezer te winnen proberen de verschillende partijen elkaar te overtroeven in ... bezuinigingsmaatregelen.

De verkiezingen dienen enkel de belangen van de bourgeoisie

Wij publiceren hieronder een herdruk van een artikel dat ingaat op de rol van de verkiezingen vandaag. Sinds de beslissingsmacht in de kapitalistische maatschappij overgegaan is van de wetgevende macht (het parlement) in de 19e eeuw naar de uitvoerende macht (de regering en ambtenarij) in het begin van de 20e eeuw, hebben de verkiezingen hun betekenis voor de arbeidersklasse verloren. De verkiezingen zijn hiermee niet alleen geworden tot een campagne om de arbeidersklasse te misleiden, maar ook een moment van manipulatie waarmee de heersende klasse dat resultaat probeert te bewerkstelligen, waarmee zij haar strategie het beste kan doorvoeren. In de drie landen waar nu verkiezingen gaan plaatsvinden (Nederland, Groot-Brittannië en België) is het moment van nieuwe verkiezingen niet toevallig gekozen: ze dient om die ploeg in het zadel te hijsen die het geplande drastische bezuinigingsprogramma het beste door kan drukken over de rug van de arbeidersklasse

Kan jouw stem beslissend zijn?

Op 3 maart jongstleden vonden er gemeenteraadsverkiezingen plaats. In Rotterdam was het een nek aan nek race tussen Leefbaar Rotterdam en de PvdA.

Op grond van onregelmatigheden vroeg Leefbaar Rotterdam een hertelling van de stemmen aan. Na enige aarzeling besloot burgemeester Aboutaleb gehoor te geven aan dit verzoek.Wat was dan de bedoeling van deze hele operatie in Rotterdam?

De toekomst ligt niet in het stemhokje maar in de klassenstrijd

Geconfronteerd met de angst voor de toekomst, de schrik voor de werkloosheid, het balen van de soberheid en de bestaansonzekerheid, gebruikt de bourgeoisie de verkiezingen om het nadenken binnen de arbeidersklasse te belemmeren.
De weigering om deel te nemen aan het verkiezingscircus is geen vanzelfsprekende zaak voor het proletariaat omdat deze misleiding nauw verbonden is met de kern van de ideologie van de heersende klasse: de democratie.

De verkiezingen dienen enkel de belangen van de bourgeoisie

Met de intrede van de herfst zien we ook de terugkeer van het verkiezingscarnaval, deze keer op het niveau van de steden en gemeenten; zoals altijd gaat het gepaard met een opstapeling van bluf, politiek gemanoeuvreer, leugens en illusies. Eens te meer zal men ons vragen om onze ‘burgerplicht’ te vervullen, om, door het uitbrengen van onze stem, mee te werken aan een goed beheer van het systeem, deze keer op stedelijk of gemeentelijk vlak, om ons te mobiliseren voor de ‘verdediging van de democratie’. In werkelijkheid zijn de teerlingen al op voorhand geworpen: het is altijd de bourgeoisie die de verkiezingen wint. Op dit verrotte terrein hebben de arbeiders niets te verdedigen. De proletariërs hebben de ervaring al lang opgedaan: of links of rechts het nu haalt, of de een of andere kandidaat verkozen wordt, voor hen komt het neer op dezelfde politiek van onophoudelijke aanvallen op alle levensvoorwaarden van de arbeidersklasse.

De campagnes over de Europese grondwet: Het bedrog van het referendum en de leugen van het ‘sociale Europa’

In het voorjaar greep de bourgeoisie de gelegenheid van het referendum over de “Grondwet van de Europese Unie” met beide handen aan om een propagandaslag te voeren die pas een maand na het referendum van 1 juni weer een beetje verstomde. De hele grondwet-campagne werd gekenmerkt door heftig gekrakeel over het ‘ja’ dan wel ‘nee’.

'Overwinning' van de nee-stem: Via de stembus wint de bourgeoisie altijd

Links staat op de eerste rij om de overwinning van het NEEN voor te stellen als “een grote overwinning van de arbeidersklasse”. Leugens! De arbeidersklasse heeft niets gewonnen. Integendeel, de bourgeoisie heeft gebruik gemaakt van haar referendum om het klassenbewustzijn te bederven door te profiteren van de illusies die nog sterk leven binnen de arbeidersklasse ten aanzien van de democratie en de verkiezingen.

Parlementaire verkiezingen: Een democratisch rookgordijn voor verpaupering, oorlog en repressie

De korte levensduur van het kabinet Balkenende is de uitdrukking van een veel breder probleem dan alleen dat van de regering. Het zal niet verdwijnen door nieuwe verkiezingen of de electorale afgang van de LPF.

De economische recessie sinds het begin van het nieuwe millennium deed de onvrede groeien en tastte de populariteit van de paarse coalitie en vooral van de PvdA in hoog tempo aan. Het poldermodel, geschapen om onvrede te neutraliseren in uitzichtloze inspraakrondes over allang genomen beslissingen, liep stuk op de omvang van de te nemen maatregelen. Bij gebrek aan een tijdige aanpassing van de koers werd een stabiele regeringscoalitie na de chaotische verkiezingen van 15 mei 2002 onmogelijk. In Nederland, waar de bourgeoisie bij uitstek pocht op een wereldwijde reputatie van democratische stabiliteit, is een dergelijke crisis ongehoord.

Pagina's

Abonneren op RSS - Het parlementaire bedrog