Uitnodiging discussiecyclus: 3 avonden over de crisis

Printvriendelijke versieSend by email























Op dit moment vormt de economische crisis de kern van de bezorgdheid in
de maatschappij. Iedereen maakt zich bezorgd over zijn toekomst, die van zijn
kinderen, die van zijn gepensioneerde ouders, goede buren, vrienden,
collega’s,... Bestaat er nog een menswaardige toekomst voor ons of komen we
allemaal in de grootste armoede en precariteit terecht?


Is deze
situatie te wijten aan inhalige, hebzuchtige bankiers en ratingbureaus? Of aan
de onverantwoordelijke regeringen en centrale banken?
Indien het antwoord positief is zou het
uitbuitingssysteem hervormd kunnen worden. In het andere geval begrijp je dat
het kapitalisme geen toekomst heeft en totaal vernietigd moet worden en
vervangen door een andere maatschappij. Daarom is deze discussie zo belangrijk
om de perspectieven en doelen van de strijd tegen de effecten van de crisis te
bepalen.



 



1e avond : Vrijdag
27 april 
:
Is de crisis tijdelijk en dus te
wijten aan een ontsporing, een onevenwicht in het economisch bestel?

Wat voor soort crisis is
het eigenlijk waarmee we geconfronteerd worden?
(schuldencrisis, bankencrisis, huizencrisis, eurocrisis, historische crisis van
het kapitalistische productiesysteem?)








De
vastgoedcrisis is uitgelopen op een open crisis van wereldomvang, een terugval
van de economische activiteit die men niet meer meegemaakt had sinds 1929. In
Griekenland, Spanje, Italië en Portugal worden ongeziene bezuinigingen
opgelegd. Ook in tal van andere Europese landen worden nieuwe aanvallen
gepland. Is deze situatie te wijten aan inhalige, hebzuchtige bankiers en
ratingbureaus? Of aan de onverantwoordelijke regeringen en centrale banken?  Of een zwak Europa?


Marx
stelde: “laten we in de armoede niet slechts de ellende zien”. De economische
crisis is geen fataliteit. Het is geen natuurlijke wetmatigheid. Het is geen
lot wat ons overkomt. Het is het gevolg van een systeem dat verstrikt is
geraakt in haar eigen tegenspraken: zoals die tussen de productiekrachten en de
productieverhoudingen, of anders gezegd: tussen het maatschappelijk karakter van
het productieproces en de private toe-eigening van de producten ervan door de
kapitalistische eigenaars.








2e avond : Vrijdag
11 mei

Is de crisis plaatselijk en zijn er
dus landen of beleidsvormen die er aan ontsnappen?

Zijn er landen of systemen
die ontsnappen aan de crisis?
(het "socialistische" China, Korea, Cuba? of de fameuze BRICS landen?)








Brazilië,
Rusland, India, China en Zuid-Afrika (de BRICS) hebben in de laatste jaren een
opmerkelijk economisch succes laten zien. China in het bijzonder wordt nu
beschouwd als de tweede economische macht in de wereld en velen denken dat het
de VS spoedig zal onttronen. Deze flamboyante prestatie bracht de economen
ertoe hun hoop te stellen op deze groep landen als de nieuwe locomotief voor de
wereldeconomie. De opkomst van de BRICS zou leiden tot een meer evenwichtige
eerlijkere wereld. Er is een vleugje déjà-vu wat betreft dit ‘economische
wonder’ gedoe. Argentinië en de Aziatische tijgers in de jaren 1980 en 1990, of
meer recent Ierland, Spanje, IJsland werden allen op verschillende momenten
voorgesteld als ‘economische wonderen’. Al deze landen dankten deze snelle
groei aan de ongebreidelde toename van de schulden. Ze kwamen daarom allemaal
aan hetzelfde hachelijke einde: recessie en faillissement.








3e avond : Vrijdag
25 mei


Is de
crisis structureel en dus op te
vangen door een aantal hervormingen en regularisaties?

Bieden hervormingen zoals
meer staatsinmenging, nationalisaties, financiële regularisatie of coöperatieven
en zelfbeheer een soelaas of oplossing?
Zijn dit eisen waar de arbeidersklasse moet achterstaan?







Zij
die strijden tegen het neo-liberalisme zijn het er ook mee eens dat de
werkelijke economie in diepe moeilijkheden verkeert. Maar tegen de graaicultuur
van de financiële sector moet een sterke staat staan.. Zij zetten zich in voor
meer staat, meer legale kaders, meer sociale politiek. “Met meer staatscontrole over de financiën, kunnen we een nieuwe
economie opbouwen, socialer en meer welvarend”.
Maakt meer staatsinmenging het
mogelijk om de economische problemen van het kapitalisme op te lossen? Huishoudens,
ondernemingen, banken en staten gaan gebukt onder een grote berg schulden. Wat
hebben de staten, sinds de ineenstorting van Lehman Brothers nu gedaan via hun
centrale banken? Ze hebben miljarden dollars in de economie gepompt om verdere
faillissementen te voorkomen. En waar komen al die miljarden vandaan? Van
nieuwe schulden! Hoe kan een hervorming van het financieel systeem hier dan een
antwoord bieden?


Maar
nationaliseringen dan? Sinds de ervaring van de Commune van Parijs in 1871 hebben
de kommunisten altijd de nadruk gelegd op de onredelijke rol van de staat tegen
de arbeiders. “De moderne staat is, hoe
zijn vorm ook moge zijn, in wezen een kapitalistische machine, de staat van de
kapitalisten, de ideële universele kapitalist. Hoe meer productiekrachten hij
als eigendom overneemt, des te meer wordt hij werkelijk universeel kapitalist
en des te meer staatsburgers buit hij uit. De arbeiders blijven loonarbeiders,
proletariërs. De kapitaalsverhouding wordt niet opgeheven, zij wordt veeleer op
de spits gedreven.”
Engels schreef deze regels in 1878, die laten zien dat
de staat toen al bezig was de hele economie over te nemen. Sinds die tijd is
het staatskapitalisme alleen maar sterker geworden: elke nationale bourgeoisie
is gerangschikt achter haar staat om de ongenadige internationale handelsoorlog
te voeren.



BijlageGrootte
PDF-pictogram uitnodiging_discussiecyclus_crisis.pdf742.59 KB

Aktiviteiten van de IKS: 

Theoretische vraagstukken: