GAZA: Solidariteit met oorlogsslachtoffers is klassestrijd tegen alle uitbuiters!

Printvriendelijke versieSend by email




Wij publiceren hier de vertaling van het standpunt over de
slachtingen in het Midden-Oosten en de Gaza-strook dat op onze internetsite in
het Engels is verschenen vanaf 31/12/2008. 
Sedertdien hebben de gebeurtenissen zich in de richting ontwikkeld van
onze aanklacht: het systematisch gebruiken van de brute terreur tegen de
bevolking dat met bommen wordt bestookt van op het land, de zee en vanuit de
lucht, alsook het binnenvallen van Gaza door de Israëlische troepen sedert 3
januari 's avonds.  Anderzijds hebben wij
ook de toenemende verontwaardiging van de wereldbevolking kunnen zien tegenover
het losbarsten van deze gruweldaden en de hypocrisie van de grootmachten. Ook
is er een gevoel van solidariteit opgetreden met de Palestijnse bevolking, dat
als gijzelaar dient in dit conflict tussen fracties van de uitbuitende klasse.
Als revolutionairen ontmaskeren wij al wie deze klassesolidariteit wil ombuigen
op het verrotte terrein van het nationalisme, van de verdediging van één
vaderland tegen een ander. Het enig middel dat de mensheid kan bevrijden van
het imperialisme, oorlog en barbarij, is integendeel het ontwikkelen van het
revolutionair internationalisme dat leidt naar het afschaffen van alle naties
en grenzen en de oprichting van een werkelijke mensengemeen-schap: het
communisme.

Na twee jaar economische
verstikking van Gaza - geen benzine en geen medicijnen, waarbij de export wordt
geblokkeerd en de arbeiders worden verhinderd om Gaza te verlaten om werk te
vinden aan de andere kant van de Israëlische grens -, nadat de gehele Gazastrook
tot een immens gevangenenkamp werd omgevormd, van waaruit radeloze Palestijnen
zonder succes hebben geprobeerd te vluchten door de grens met Egypte over te
steken, is de Israëlische militaire machine bezig deze dichtbevolkte, verarmde
regio aan de waanzin van zijn luchtbombardementen te onderwerpen. Er zijn al
honderden doden en de al overvolle ziekenhuizen kunnen de onophoudelijke stroom
gewonden niet aan. De Israëlische verklaringen dat de staat het aantal
burgerlijke slachtoffers probeert te beperken is een sinistere farce daar ieder
"militair" doelwit zich vlakbij woonwijken bevindt, terwijl de moskeeën en de
islamitische universiteit openlijk als doelwit werden uitgekozen, wat blijft er
dan over van het onderscheid tussen burgers en militairen? Het resultaat is
duidelijk: burgerlijke doelwitten, vele kinderen gedood of verminkt en een nog
groter aantal levenslang geterroriseerd en getraumatiseerd door de
onophoudelijke bombardementen. Op het ogenblik dat dit artikel werd geschreven,
omschreef de Israëlische Eerste Minister Ehud Olmert dit offensief als een
eerste fase. De tanks wachtten aan de grens en een totale invasie van de
Gaza-strook was dus niet uitgesloten

De vergoelijking van Israël
voor deze gruweldaad, gesteund door de Bush-administratie in de Verenigde
Staten, is dat Hamas niet ophoudt raketten af te vuren op Israëlische burgers,
een schending van een zogenaamd staakt-het-vuren. Hetzelfde argument werd
aangewend om de invasie van Libanon te steunen twee jaar geleden. Het is
inderdaad wel zo dat zowel Hezbollah als Hamas zich verschuilen achter de
Palestijnse en Libanese bevolking en deze op een cynische wijze blootstellen
aan de Israëlische wraak. Zij stellen abusievelijk de moord op een handvol
Israëlische burgers voor als een voorbeeld van "weerstand" aan de Israëlische
militaire bezetting. Maar het antwoord van Israël is helemaal typisch voor elke
bezettingsmacht: de gehele bevolking straffen voor de activiteiten van een
minderheid van gewapende strijders. De Israëlische Staat doet het met de
economische blokkade, die werd opgelegd nadat Hamas de Fatah had verdreven van
de controle over de administratie over Gaza. Israël deed het in Libanon en doet
het met de bombardementen op Gaza. Dit is de barbaarse logica van de
imperialistische oorlogen, waarin de burgers voor beide kanten als schild en
doelwit dienen en uiteindelijk bijna altijd in grotere aantallen sterven dan de
soldaten in uniform.

Net als
in alle imperialistische oorlogen heeft het toebrengen van alle leed aan de
bevolking, het vernietigen van huizen, ziekenhuizen en scholen, als enig
resultaat het voorbereiden van toekomstige episodes van vernieling. Het
uitgesproken doel van Israël is Hamas te verpletteren en de voorwaarden te
scheppen voor een meer 'gematigd' leiderschap in Gaza. Maar zelfs ex-officieren
van de Israëlische geheime diensten (op z'n minste de meest... intelligente)
kunnen de lichtzinnigheid van zo'n argument inzien. Omtrent de economische
blokkade van Gaza, verklaarde de ex-officier van de Mossad Yossi Alpher : "De
economische belegering van Gaza heeft geen enkel van de verwachte politieke
resultaten opgeleverd. Het heeft bij de Palestijnen niet geleid tot anti-Hamas
haatgevoelens maar is waarschijnlijk contra-productief geweest. Het is dan ook
alleen maar een nutteloze collectieve straf."
Dit is nog meer het
geval voor de luchtaanvallen. Zoals de Israëlische historicus Tom Segev het
stelt: "Israël heeft altijd gedacht dat het doen lijden van de
Palestijnse burgers hen zou doen rebelleren tegen hun nationale leiders. Het is
gebleken dat die stelling opnieuw en altijd verkeerd is."
(de twee
citaten komen uit de Guardian van 30 december 2008). De Hezbollah in
Libanon is sterker geworden na de Israëlische aanvallen in 2006; het offensief
tegen Gaza zal waarschijnlijk hetzelfde resultaat opleveren voor Hamas. Maar of
het nu versterkt of verzwakt is, Hamas kan alleen maar antwoorden met nieuwe
aanvallen tegen de Israëlische bevolking en is het niet met raketten, dan zal
het met menselijke bommen zijn.

De spiraal van geweld drukt het verval van het kapitalisme uit

De "betrokken"
wereldleiders, zoals de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Ban
Ki-Moon, of de paus, hebben ons ettelijke keren herhaald dat zo'n acties van
Israël alleen maar de nationalistische haat aanwakkeren en de
"geweldspiraal" in het Midden-Oosten voeden. Niks is minder waar: de
cyclus van terrorisme en staatsgeweld in Israël/Palestina brutaliseert de
bevolkingen en de strijders aan weerszijden en brengt nieuwe generaties
fanatiekelingen en "martelaren" voort. Maar wat het Vaticaan en de
Verenigd Naties ons niet vertellen is dat deze helse spiraal van
nationalistische haat het product is van een sociaal systeem dat overal in
verval is. De geschiedenis is niet anders in Irak waar Sjiieten en Soennieten elkaar
kelen, in de Balkan waar de Serviërs hetzelfde doen met de Albanezen en de
Kroaten en in India en Pakistan met het conflict tussen Hindoes en Moslims, of
nog in Afrika waar de lijst oorlogen met gewelddadige etnische conflicten te
lang is om hier op te sommen. De uitbarsting van die oorlogen overal ter wereld
is de uitdrukking van een maatschappij dat geen toekomst meer te bieden heeft
aan de mensheid.

Wat men ons ook niet verteld is
de implicatie van de democratische en humanitaire wereldmachten in die
conflicten. Men spreekt zelfs amper over hun onderlinge verdeeldheid. De Britse
pers heeft niet gezwegen over de steun van Frankrijk aan de moorddadige
hutu-bendes in Rwanda in 1994. Ze is minder welsprekend als het gaat over de
rol die Groot-Brittannië en de 
Amerikaanse geheime diensten hebben gespeeld in de tegenstellingen
tussen Sjiieten en Soennieten in Irak. In het Midden-Oosten is de steun van
Amerika aan Israël en dat van Iran en Syrië aan Hezbollah en Hamas
overduidelijk, maar de "verdoken" steun van Frankrijk, Duitsland,
Rusland en andere mogendheden om hun eigen belangen te dienen is niet minder
reëel.

Het conflict in het
Midden-Oosten heeft zijn eigen kenmerken en specifieke historische oorzaken,
maar het kan alleen worden begrepen in de globale context van een
kapitalistische machine die gevaarlijk 'out of controle' is. De woekering van
oorlogen over de gehele planeet, de onbedwingbare economische crisis, en de
versnelde milieuramp maken ongetwijfeld deel uit van deze werkelijkheid. Maar hoewel
het kapitalisme ons geen enkele hoop kan bieden op vrede en welzijn bestaat er
in de wereld wel degelijk een bron van hoop: de revolte van de uitgebuite
klasse tegen de brutaliteit van het systeem. Een revolte die in Europa de
jongste weken tot uitdrukking kwam  in de
beweging van jonge proletariërs in Italië, Frankrijk, Duitsland en vooral in
Griekenland. Dit zijn bewegingen die, door hun eigen aard, de noodzaak van
klassesolidariteit en van het overstijgen van 
iedere etnische of nationale verdeling hebben vooropgesteld. Zij zijn
een voorbeeld geweest dat kan worden gevolgd in de andere regio's van de
planeet, waar  de uitgebuite klasse wordt
geteisterd door verdeling. Dit is geen utopie: de laatste jaren reeds staakten
de arbeiders van de openbare sector in Gaza tegen het niet uitbetalen van hun
lonen bijna op hetzelfde moment dat de arbeiders van de openbare sector in
Israël streden tegen de gevolgen van de soberheid, een soberheid die zelf het
rechtstreekse gevolg is van de tot het uiterste doorgedreven oorlogseconomie
van Israël. Beide stakingsbewegingen waren zich niet bewust van elkaars bestaan
maar zij tonen het objectieve gemeenschappelijke belang in de arbeidersrangen,
aan weerszijde van de imperialistische opdeling.

Solidariteit met de bevolking die in de
oorlogszones van het kapitalisme lijdt betekent geenszins kiezen voor "het
minste kwaad" of "de zwakste" kapitalistische kliek steunen,
zoals Hezbollah of Hamas,  tegen de
agressievere mogendheden zoals de Verenigde Staten of Israël. Hamas heeft al
aangetoond dat het een burgerlijke onderdrukkings-macht was tegen de
Palestijnse arbeiders, in het bijzonder wanneer het de stakingen in de openbare
sector veroordeelde, als ingaande tegen de 'nationale belangen' en ook wanneer
het, hand in hand met Fatah, de bevolking van Gaza heeft onderworpen aan de
gevechten van de éne moorddadige factie tegen de andere voor de controle van de
regio. Solidariteit met diegenen die meegesleurd worden in een imperialistische
oorlog betekent het verwerpen van beide oorlogvoerende kampen en het
ontwikkelen van de klassestrijd tegen alle heersers en uitbuiters in de wereld.

World Revolution ,  orgaan van de IKS in Groot-Brittannië /
31.12.2008

Geografisch: 

Theoretische vraagstukken: