Verkiezing Obama: de keizer heeft nieuwe kleren

Printvriendelijke versieSend by email

De
propagandablitz van de verkiezingscampagne is na bijna twee jaar geëindigd. De
mediawoordvoerders van de heersende klasse vertellen ons dat dit de
belangrijkste verkiezing is geweest in de Amerikaanse geschiedenis, en eens te
meer een demonstratie van de kracht van de ‘democratie'. Deze propaganda
beweert niet alleen dat wij voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis een
Afro-Amerikaan als president hebben, maar ook en vooral dat de overwinning van
Obama het verlangen belichaamt naar verandering.

Men
vertelt ons dat ‘het volk heeft gesproken' en dat ‘Washington heeft geluisterd'
dank zij de ‘wonderbaarlijke' werking van de verkiezingen. Men maakt ons wijs
dat Amerika het racisme nu heeft overwonnen en een land is geworden van ware
broederschap.

Nu is
Obama president. Maar wat houdt dat in? Obama beloofde verandering te brengen,
maar deze belofte was een ideologisch sofisme. De hele campagne was een schijnheilige leugen die de
hoop van de bevolking begeesterde, en vooral van de werkende klasse die in
toenemende mate de ellende en de oorlog beu wordt, maar die nog altijd niet
duidelijk haar eigen rol inziet in de maatschappij en tot nog toe niet in staat
is om de misleidingen van de heersende klasse te verdrijven.

De ware
winnaar in deze verkiezing is niet de fictieve ‘Joe de Loodgieter' van de
Amerikaanse middenklasse, niet de Afro-Amerikanen die deel uitmaken van de
arbeidersklasse, maar eerder de heersende klasse. Het is duidelijk dat er meer
van hetzelfde op komst is en dat men de arbeiders nog erger gaat opdissen en de
last van de ellende zal opvoeren. Obama was geen ‘vredeskandidaat'. Zijn
kritiek op Bush was dat deze laatste zichzelf klem heeft gereden in Irak, de
troepen te dun heeft gespreid, en het Amerikaanse imperialisme niet in staat
heeft gesteld om gepast te reageren op de toekomstige uitdagingen tegenover
zijn heerschappij. Obama wil nog meer troepen sturen naar Afghanistan en zich
klaar maken om de bedreigingen van de Amerikaanse imperialistische belangen af
te wentelen. Hij was een verwoede criticus van de regering-Bush die niet in
staat was om de Russische invasie van Georgië deze zomer te beantwoorden. Dat
soort vredesactivist is hij!

Tijdens
de presidentiële debatten heeft Obama uitgelegd dat hij het onderwijs in
Amerika wil versterken, omdat een opgevoede arbeidskracht van levensbelang is
voor een sterke economie en geen enkel land kan een overheersende militaire
macht blijven zonder sterke economie. Met andere woorden, hij ziet de uitgaven
voor onderwijs als een voorwaarde voor imperialistische overheersing. Welk een
idealisme! Er is dus niets te winnen voor de arbeidersklasse bij deze
overwinning van Obama.Voor de heersende klasse daarentegen is deze verkiezing
een succes dat haar stoutste dromen overstijgt.

Ze is er
in geslaagd om de verkiezingsmisleiding en de democratische mythe een
verjongingskuur te geven, die zo hard getroffen waren sinds 2000, vooral onder
de jongere generatie, en die zoveel mensen misnoegd gemaakt hadden over het
‘systeem'.

De roes
na de verkiezingen - het daadwerkelijk dansen in de straten waarmee de
overwinning van Obama werd toegejuigd - getuigt van de omvang van deze
politieke overwinning. De impact van de verkiezing is te vergelijken met de
ideologische overwinning die plaatsvond onmiddellijk na 11 september 2001. Toen
kon de bourgeoisie profiteren van een opstoot van nationale hysterie, die de
werkende klasse bond aan de burgerlijke staat. Vandaag bindt de hoop in de
democratie en het geloof in een charismatische leider brede sectoren van de
bevolking aan de staat.

Binnen de
zwarte bevolking is het gewicht van deze roes bijzonder sterk ; het is een
wijdverspreid geloof geworden dat de onderdrukte minderheid nu aan macht heeft
gewonnen. De burgerlijke media vieren zelfs het feit dat Amerika het racisme te
boven zou zijn gekomen, een van de meest belachelijke beweringen ooit. Bijna
van de ene dag op de andere zou de zwarte bevolking in de Verenigde Staten zijn
omgetoverd tot een van de meest vervreemde, ontgoochelde sectoren van de
bevolking, naar één die pal achter de staat gaat staan, via de persoon van de
net verkozen president.
Op internationaal
vlak heeft de bourgeoisie bijna onmiddellijk kunnen profiteren van een
succesrijk afstand nemen door de nieuwe regering van de blunders van het
Bush-regime in de imperialistische politiek en het openen van nieuwe
mogelijkheden voor het herstel van het Amerikaanse politiek gezag,
geloofwaardigheid en leiderschap in de internationale arena.

Op het
gebied van economische politiek zal de bekwaamheid van de Obama-administratie
om noodzakelijke staatskapitalistische maatregelen te nemen voor het opkrikken
van het onderdrukkings- en uitbuitingssysteem onovertroffen zijn. Zijn retoriek
gaat over ‘herstel', terwijl het zal neerkomen op de grootste schuldenberg uit
de geschiedenis van de Verenigde Staten, een tekort van een triljoen dollar,
waarmee de toekomstige generaties van de arbeidersklasse zullen worden opgezadeld.
Lokale en staatsregeringen zijn al bezig met het plannen voor het opheffen van
sociale diensten en programma's vanwege de crisis, en dat op hetzelfde moment
dat Obama opkomt voor nog meer ‘reddingsoperaties' van grote bedrijven, banken
en verzekeringsmaatschappijen, die allen gefinancierd moeten worden door het
zweet van de werkende klasse.

Bijna
verbaasd door haar eigen succes, bewust dat zij aan de beloofde veranderingen
tijdens de campagne niet wil en kan tegemoet komen, begint de heersende klasse
al een retoriek te ontvouwen dat het ‘enthousiasme moet temperen'. Wij horen al
zaken als ‘Obama kan alleen de gewetenloze politiek van Bush uitvlakken'. ‘Er
was een hele bestuurstermijn van blunders', ‘Verandering kan er niet
onmiddellijk komen', ‘Opofferingen zullen nodig zijn'.

Tegenover
dit alles, verdedigen wij de historische standpunten van onze klasse:


democratie is de dictatuur van de heersende klasse;

- de
arbeidersklasse moet zich organiseren en strijden voor haar eigen belangen;

- alleen
een wereldwijde kommunistische revolutie kan een einde maken aan 
kapitalistische uitbuiting en onderdrukking.

De roes
kan niet lang aanhouden. De komende soberheidsprogramma's, die op gang gebracht
zijn op een gedecentraliseerde manier via lokale en staatsregeringen, zullen
dienen als een onontkoombare stimulans tot klassenstrijd. Het falen van de
regering-Obama om de beloofde ‘verandering' en verbetering waar te maken zal
onvermijdelijk leiden tot ontgoocheling en ziedende ontevredenheid.

Internationalism (US) / 11.11.2008

Geografisch: