Pamflet van de EKS: De agenda van de Turkse bourgeoisie is oorlog, terreur, chaos en barbarij

Printvriendelijke versieSend by email

Op 17 oktober verleende het Turkse parlement met overgrote meerderheid
aan het Turkse leger het recht Koerdische guerrilla's van de PKK tot aan hun
bases in Noord Irak te achtervolgen. Vier dagen later werden 13 Turkse soldaten
gedood in een hinderlaag van de PKK. Daarmee werden de vlammen van de reeds
begonnen oorlogscampagne verder aangewakkerd. Nationalistische betogingen,
sommige bijzonder groot, werden over heel Turkije georganiseerd, volop gesteund
door het leger, de politie en de meerderheid van de politieke partijen, de
vakbonden, de media en het onderwijssysteem. Elke burger werd ertoe aangezet de
Turkse vlag uit te hangen en die mee te nemen naar voetbalwedstrijden. Winkels
en overheidsgebouwen wedijveren met elkaar om de grootste vlaggen aan hun
gevels.

Voor de Turkse heersende klasse maakt dit deel uit van de ‘oorlog aan
het terrorisme’ die natuurlijk het VS-waarmerk draagt. Maar de Amerikaanse
bourgeoisie, die Turkije beschouwt als een sleutelpion in haar militaire
strategie voor het Midden Oosten, is toch niet helemaal gelukkig met die nieuwe
ontwikkeling. Net voor de beslissing van het Turkse parlement wierp de
Democratische meerderheid in het US Congres de voor Turkije hoogst netelige
kwestie op van de slachting van de Armeniërs in 1915. De Republikeinen, met
Bush op kop, waarschuwden ertegen de woede van Turkije op te wekken door deze
moordpartij te omschrijven als een vorm van ‘genocide’. Maar na de stemming van
17 oktober in het Turkse parlement heeft Bush zelf ervoor gewaarschuwd dat een
escalatie van de Turkse aanwezigheid in Noord Irak (zoals Bush zelf liet
verstaan beschikt het Turkse leger daar al over heel wat manschappen) de
breekbare stabiliteit  zou kunnen
ondermijnen van de autonome Koerdische regio, de enige ‘veilige haven’ in Irak
sinds de Amerikaanse invasie en het omverwerpen van Saddam het land in complete
ontreddering gebracht hebben. De Turken beschuldigen de Koerdische partijen die
de streek besturen ervan de PKK te dulden en te helpen, en hoewel mensen als
Barzani en Talabani (de voornaamste Koerdische leiders in Irak) de PKK gemaand
hebben haar aanvallen stop te zetten, blijft de situatie uiterst gespannen.
Barzani heeft bijvoorbeeld verklaard dat de regering van Koerdisch Noord Irak,
met haar intacte groepen peshmerga strijders, zich zeker zouden verdedigen, ook
al willen zij geen partij zijn in enig conflict.

Deze sluimerende oorlog aan de Turks-Iraakse grens is weer een ander hoofdstuk
in de horror story die nu al open oorlog in Irak, Afghanistan, Libanon en
Israël/Palestina omvat en die de dreiging inhoudt van een uitbreiding van de
oorlogsconflicten in Iran en Pakistan. Met het oog op dit verder afglijden in
barbarij en chaos hebben de kameraden van de EKS (Internationalistische
Kommunistische Linkerzijde) in Turkije de internationale stellingname
uitgebracht die we hieronder afdrukken. Ze hebben dit pamflet samen met hun
recente bulletin ‘Night Notes’ verdeeld, waarin ze melding maken van de
strijdbare staking bij Türk Telekom, en waarin ze aangeven dat dergelijke
strijd het enige alternatief is tegenover militarisme en oorlog.

De kameraden van de EKS komen tussen in een atmosfeer van door de staat
opgewekte hysterie, in een land waar politieke moord (zoals iedereen weet die
Orhan Pamuks boek Sneeuw kent) al een lange traditie kent. Ze verdienen de
solidariteit en steun van de revolutionairen over de hele wereld.

Amos / 31-10-07

Het
EKS-pamflet

<<>>Eens te meer ontvingen we het ontzettende nieuws dat arbeiderskinderen
opgeofferd worden in de brutale oorlog in het zuidoosten. De bourgeoisie en
haar media roepen, zoals steeds opnieuw, om meer bloed en chaos. Het resultaat
is dat de mensen nu op straat op zoek zijn naar ‘terroristen’. Hoe is het zover
gekomen?

>

Het komt omdat de burgerlijke staat in een situatie van crisis verkeert
die gedurende lange tijd niet zo overduidelijk zichtbaar was. De fundamentele
economische oorzaak ervan is het feit dat de arbeiders in Turkije de bourgeoisie
niet langer hun bloed laten zuigen. En alsof dat nog niet genoeg is beginnen ze
zelfs weerstand te bieden, zoals onlangs bij Turkish Airlines, of nu nog
sterker in de stakingen bij Türk Telekom en Novamed. Toenemende internationale
schuld, kapitaal dat met de dag fictiever wordt, de toenemende broosheid van de
‘geldmarkten’ - de arbeiders krijgen de gevolgen van dat alles te dragen. De
bourgeoisie spuit nu racisme om deze situatie te laten voortduren; de
Koerdische arbeiders worden tegen een lagere prijs uitgebuit en de Turkse
arbeiders mogen in miserie op straat creperen. Het politieke gevolg van die
situatie zijn de strijdkreten die we alsmaar weer horen, maar die niets
oplossen. De ideologische muren van de burgerlijke staat barsten elke dag wat
verder open. Hoe meer de arbeiders het geweld dat ze ondergaan in vraag
stellen, hoe meer het kapitaal de samenleving in verval, ontaarding en
ontbinding stort, en hoe meer het zijn sociale legitimatie verliest waaraan het
zijn betekenis ontleende. Het antwoord van de burgerlijke politici op de meest
recente moordpartij is de volgende: Voor de nationalistische vleugel van de
bourgeoisie is de kwestie zoals steeds de ‘samenzwering’ die door de Verenigde
Staten op touw gezet wordt. Volgens hen zal ‘de terreur uitgeroeid worden’ als
het Turkse leger Irak binnenvalt. In feite is het pas drie jaar geleden dat de
Verenigde Staten zelf arbeiderskinderen uit Turkije andere arbeiders in Irak
wilden laten bevechten. Maar de Turkse bourgeoisie was toen niet in staat dit
te doen omdat ze de arbeiders er niet van kon overtuigen de oorlog in te gaan
en ook vanwege haar eigen onvermogen en zwakheid. De waarheid is dat de Turkse
bourgeoisie zich altijd op één lijn gesteld heeft met de Verenigde Staten en
dat de Turkse strijdkrachten klaarstaan om arbeiders te vermoorden in Libanon
of Afghanistan, als dat nodig is. Dus in tegenstelling tot de leugen die de
nationalistische vleugel van de bourgeoisie aan de arbeiders wil verkopen, is
er geen belangenconflict tussen haar en het Amerikaanse imperialisme. Wel
integendeel: er is een gemeenschappelijk belang en de Turkse strijdkrachten
zijn de gewapende uitvoerders van dat verbond. Bovendien zal elke moordpartij
die in Noord Irak begaan wordt meer soldaten doen sneuvelen en meer ‘burgers’ dwingen
in concentratiekampen te leven of op de slagvelden vermoord te worden, maar ook
zal ze beantwoord worden met meer bommen die in de grote steden zullen
ontploffen.

De islamitische en de liberale vleugel van de bourgeoisie zijn zoals
gewoonlijk niet erg betrouwbaar in hun steun aan de oorlog. Het feit dat ze
twijfels hebben over de manier waarop de ‘operatie’ uitgevoerd zal worden
betekent natuurlijk alleen dat ze proberen de toestemming van de Verenigde
Staten te krijgen. Daarvoor hebben ze geen ander keus dan ‘geduldig’ te wachten
op een compromis met Barzani en Talabani.

Wat betreft de linkervleugel van de bourgeoisie, die doet niets anders
dan zeuren vanuit hun hoge praatstoelen. Honger, ellende, armoede of de dood
van arbeiders kan hen natuurlijk geen zier schelen. Ze passen hun retoriek
steeds meer aan voor hun meesters om hun positie te beschermen. Kort gezegd: ze
bewijzen eens te meer dat parlementen nergens toe dienen.

Het resultaat is dat de arbeiders ook in Turkije meegetrokken worden in
de doodlopende spiraal van meer oorlog, vernietiging, terreur en chaos die over
het Midden Oosten uitgestort wordt door de bourgeoisie, die zich noch om hun
leven, noch om hun dood bekommert. Omdat het kapitalisme de finale uitbraak van
haar onoplosbare crisis alleen maar kan uitstellen door de mensheid mee te
slepen in meer vernietiging.

 
Het antwoord van het proletariaat blijft de weg vooruit verlichten,
zoals we zagen in de Telekom staking. Een enkele staking die maar enkele dagen
geduurd heeft, bracht de bourgeoisie aan het sidderen. Alleen als de arbeiders
de solidariteit met hun klasse ontwikkelen en die strijd uitbreiden, alleen als
de arbeiders internationaal nee zeggen tegen de oorlog, kan de kapitalistische
moordpartij gestopt worden. De manier om oorlog en slachtingen te stoppen
bestaat er niet in die steeds verder uit te breiden, maar integendeel door
klassesolidariteit op te bouwen over de grenzen heen, over alle militaire
slagvelden heen. De vijand, dat zijn niet onze klassebroeders en -zusters in andere
landen, maar de kapitalisten hier bij ons, in hun warme huizen!
n

EKS / oktober 2007

Geografisch: 

Theoretische vraagstukken: